Kantlijnnotities

Het gebeurde maar zelden, we waren voorbeeldig, zeker op de lagere school, maar af en toe kregen we toch een vermaning. Een berisping, heette dat toen. Over een invuloefening die we niet hadden gemaakt, omdat we 'in de rij' niet ophielden met babbelen, omdat we ruzie hadden gemaakt. Zo'n berisping was zelden leuk. En nog minder leuk was het toen ze het thuis te horen kregen. De kans was groot dat we dààr nog eens een 'werkstraf' er bovenop kregen. DE HOOFDONDERWIJZER, 'RECHTER IN BEROEP' Een keertje maakte een onderwijzer het te bont tegenover ons. Hij sloeg me de kneukels blauw, 'vervalste' mijn cijfers... maar we hielden de lippen op mekaar, thuis. Tot enkele medeleerlingen erover kwamen klagen bij mijn ouders. Dat het niet eerlijk was wat er gebeurde op school. Toen is mijn vader gaan praten met de onderwijzer en vervolgens met de hoofdonderwijzer - bij wijze van spreker, de rechter in beroep. Dat was voldoende om het pestgedrag van de onderw...

Misschien  zijn we verkeerd, maar we kunnen het niet ontkennen: geregeld komt er zo'n luchtje in ons gezicht gewaaid dat we herkennen uit onze collegetijd . Eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Een subregentenluchtje, zullen we het maar noemen. Surveillanten en subregenten waren de ordehandhavers in ons college. Ze hielden ons in het gareel. Met een vernietigende blik,  met het geheven vingertje,  met harde stem, met angstaanjagend geschreeuw, met dreigende waarschuwingen, met harteloze replieken, met een nijdige trek of duw, met rancuneus gemoraliseer,  met geboden en verbodsbepalingen, met straf... ONTSNAPPEN Er waren twee manieren om daaraan te ontsnappen : door uitsluitend te doen wat zij zegden en door vooral zelf niet creatief te denken of te handelen. Of - en dat was de tweede manier - al was die alleen weggelegd voor enkelingen - door een beroep te doen op je gefortuneerde afkomst. Zonen van vooraanstaande stadslui of van succesvolle ondernemers ...

Farce Majeure. Daar dachten wij ineens aan toen we links en rechts werden geconfronteerd met de verontwaardiging over de val van de panda van het weekend tijdens de Nacht van de Vlaamse televisiesterren, een loterijshow voor zelfrijzend en krimpend tv-talent waar zo te zien vooral textielhuizen hun slag konden slaan. Pandamusement Amusement, niet eens van het betere soort, maar amusement. En dat uitgerekend Bart De Wever daar, tussen die - we schreven haast kleurrijk, maar dat was het helaas allerminst - mix van onder anderen praalpauwen, pretgansjes en ander opgedirkt ongedierte, in een pandapak zijn opwachting maakte... amusement dachten we, weliswaar van het goedkope soort, maar amusement. Zeker niet meer, misschien iets minder was het, niet meer dan dat dus. Maar die verontwaardiging die erop volgde... daarvan scrhokken wij nog het meest. Er is beangstigend zoveel meer in dit land om over verontwaardigd, diep, heel diep verontwaardigd ter zijn. Over de sluipgroei van de arm...