Kantlijnnotities

Ze ligt hier voor me, de vensterenveloppe van de Federale Overheidsdienst Financiën . Uitgerekend op Vaderdag. Zijn naam erop en het adres waar hij intussen al meer dan een jaar niet meer woont. Er lagen er omstreeks deze tijd jarenlang talloze van die enveloppes bij hem, bij ons, thuis op tafel. Van mensen, die net als ik, er weing of geen kennis van hadden wat waar precies moest worden ingevuld. Voor en na de komma Hij kon dat natuurlijk wel en hij had er ook altijd zin in. In gecijfer, zelfs tot ver na de komma. Wij strandden doorgaans al ruim voor we nog maar een komma konden vermoeden. Dat aangifteformulier, dat van hem en moeder, dat van kennissen en vrienden, dat van familie, dat was haast een leven lang zijn zorg. Terwijl wij seizoensgebonden leefden, leefde hij op het ritme van de aanslagjaren. Met terugwerkende kracht , haast. Ook dus nu weer, met dat aangifteformulier dat een jaar na zijn overlijden arriveert. Koud zweet En nu, o p Vaderda g, ligt die mosterdgele...

"We komen vanmiddag langs. Nee, je hoeft geen taart of wat dan ook", zeiden we. Elk jaar. Met Vaderdag. Hij was er altijd. Thuis. Het gesprek was zoals het altijd was: meanderend, over de kinderen, over hun school en later over hun werk. Over de politiek en ja, dan kwam het wel eens in onstuimig water en werd het gesprek een soort van Lesse-afvaart. We tolden en botsten. We konden  het soms niet laten om een averechts standpunt in te nemen en vader op stang te jagen. Meer dan eens dacht hij, vermoed ik, of vreesde hij dat we ooit nog als overtijdse communist vanop halfslachtige barricades in een achtersteeggoot zouden arriveren. Dat gegarandeerd basisinkomen voor iedereen, nee, daar hoefden we niet meer over te beginnen. Dromerijen van salon-socialisten , dacht hij. Ach, hij wist natuurlijk wel beter en voer het gesprek tijdig naar rustigere beddingen. En nu, vandaag, voor het eerst op Vaderdag, blijft het stil. Geen gesprek, geen discussie, geen gelach of gemopper. H...

Vaderdag. Het hoeft niet. Zegden wij al vaker aan de kinderen. Als het jullie niet past, hoeven jullie geen halsbrekende toeren uit te halen om langs te komen met Vaderdag. We hebben het niet moeten herhalen. De kinderen hebben het druk. Met werk, met vrienden en vriendinnen, met klussen en karweien, met groot- en schoonouders, met hobby's of met het EK. En ja, ze springen elke week wel eens binnen en ze zijn vlot bereikbaar, het vlotst zelfs via WhatsApp... OVERBODIGHEID Bloeien in vaderschap is groeien in overbodigheid , gooien wij er nog tegenaan. En we menen het. Tot... tot we, zoals vanochtend, onze papieren bijeen grabbelen om ons vader te vragen om het kladformulier van onze belastingaangifte in te vullen. Het mag dal al bijna een kwarteeuw geleden zijn dat hij eervol afzwaaide bij de toenmalige 'administratie der directe belastingen', hij weet nog altijd precies - en veel beter dan wij - waar cijfers thuishoren. De accuraatheid van de ambtenaar is zo te zien ...

We hebben het voor het kiezen op Vaderdag: de rol van vader of die van zoon?  Voor de vuist weg gedacht: een vaderrol kan je spelen, die van zoon niet, dat ben je. Maar is dat ook zo? De zalige schizofrenie van een Vaderdag. SANDWICH Het ligt intussen al een tijd achter ons, maar nooit werden wij duidelijker op het sandwich-karakter van onze generatie gewezen als die keer bij een notaris. Zoals het wel eens vaker gebeurt bij 'administratieve klussen' hadden wij  de eerbiedwaardige man verkeerd begrepen en gingen we er van uit dat een notaris betalen per overschrijving kon. Niet dus, zo bleek. Dat hij er geen punt van maakte, hadden wij te danken, zo zei hij, aan het feit dat hij zowel onze vader als onze zoon kende.Wij vielen er tussenuit. De man had gelijk: wij kenden hem niet, hij ons wel, zij het onrechtstreeks en dus - zo liet hij onmiskenbaar verstaan - zijn vertrouwen hadden we niet aan onszelf te danken. We hadden meteen zin om op te stappen, maar pragmatisme en rela...