GEHOORD. Zeg het met bloemen, zeggen ze. Maar wat zeggen bloemen dan?
Zeg het met bloemen, zeggen ze. We stappen voorbij de etalage van een bloemenzaak. - Maar wat zeggen bloemen dan, vraag ik haar. - Luister je dan nooit? zegt zij. - Naar bloemen? reageer je verbaasd. De toon is niet echt vriendelijk en je beseft meteen dat het gesprek daardoor een lichtelijk wrange kant op gaat, die van een zinloze discussie. En je weet: daar komen we vanavond – uitgerekend vanavond – niet meer uit. RUIKER En dus? Dus rep je je de ochtend erna naar de bloemenzaak. De ruiker staat klaar. En ineens is jou alles duidelijk en helder, zo helder als het op een ijzige februariochtend kan zijn. Natuurlijk, dat is het, denk je en je verwijt jezelf dat je het niet eerder door had. Zo steekt het in elkaar: wie het met bloemen zegt, hoeft zelf niet te spreken. De toon zit altijd goed en de woorden zijn nooit verkeerd gekozen. Want beter dan wie ook zeggen bloemen precies wat anderen willen horen. GELE TULPEN - Geel, zegt ze. Ze ar...