Kantlijnnotities

Hij zat rechtop in de zetel. De ogen dicht. Het gezicht getekend, niet zozeer door rimpels, maar door littekens van een trage, niet bedreigende kanker. Een hand blauw, zwart bijna, gezwollen en geschaafd. Hij schrikt op als ik kuchend de kamer binnenstap. Ik lees schaamte om een gestolen slaap in de blik achter de bloeddoorlopen ogen. GEPIEP 'Vrees niet, ik ben het,' spreek ik met bijbelse tongval. Hij glimlacht. "Het was een vermoeiende dag, de kiné was lastig," zei hij. "Je hoeft je niet te verontschuldigen. Je bent te gast in een ziekenhuis. Slapen mag, het wordt zelfs aanbevolen," zeg ik. Er rammelt een kar voorbij. Een verpleegster loopt er achter aan. Ergens, verderop in de gang, is er iets dat onophoudelijk, secondegewijs piept. Niemand reageert. Misschien, denk ik, piept het alleen in mijn hoofd. Ziekenhuizen zijn werelden op zich, waarvan bezoekers maar zelden iets begrijpen. Er is een logica, er zijn wetmatigheden, er zijn verbanden en afspra...

Het was per toeval. Het weekend dat er in Utrecht een literatuurfestival was, had de Vrouw net een reünie met haar Uganda-reisgenoten , in Rotterdam. En zo gebeurde het dat we beiden naar Nederland reisden, maar al van in Breda elk ons weegs gingen voor dat weekend. Omdat zo'n festival leuker is met zijn tweeën dan in je eentje én ook een stuk handiger én omdat hij zeker ook fan was van twee buitenlandse auteurs die in Utrecht te gast waren, was het gauw beklonken. Vader én zoon reisden samen richting Utrecht. Het was intussen al enkele jaren geleden dat we gezamenlijk op reis waren geweest en het was nog nooit voorgekomen dat wij - vader en zoon - en wij alleen gezamenlijk overnachtten. Tussen Breda en Utrecht Het zaterdagavondprogramma liep toch omstreeks middernacht, overnachten was volkomen gerechtvaardigd en zelfs aangewezen. We boekten een kamer in een hotel via de festivalorganisatie. Geld gooien we niet over de boeg, dachten we en dus boekten wij meteen een tweepersoon...