GEZIEN. Geen avonden die meer melancholie met zich brengen dan...
... dan die van een nazomerzondag in september. De gesprekken vallen stil, op het tafellaken hebben ze zich morsig getekend in landkaarten van wijn- en koffievlekken , de bezoekers trekken weg, de uitgesproken beloftes over later lossen in een vaag 'reken maar, we zien wel... ' op. Het licht buiten loopt leeg en voelt klam. We vermoeden een herfst om de hoek, maar kijken de andere kant op. Die van de fuchsia's die in het schamele tegenlicht de tuin tooien met minuscule lampions, waarvan we zeggen dat het Chinese zijn, hoewel we nooit eerder Chinese lampions zagen. Een merel slaat alarm en vliegt rakelings langs het venster, de groene specht lacht schril en vlucht, de tortels strijken neer op hun slaaptakken en houden zich gedeisd. HERINNERING IN PUNTZAK Vanuit het niets duikt een herinnering op. Aan zondagavonden waarop ons moeder ons gezeur om frietjes-van-het-kot voor een keertje op geheel eigen wijze inwilligt. Ze bakt ze zelf, de frietjes en serveert ze ...