Kantlijnnotities

Het gebeurt niet meer zo vaak - eigenlijk alleen nog uitzonderlijk - dat we een hele dag op stap zijn louter en alleen in het gezelschap van een van de kinderen. Dat overkwam mij begin van de week. Een dagje Nederland met de zoon, intussen een late twintiger. Waarheen reizen we precies, hoelang denken we onderweg te zijn, waar en wanneer plannen we onze middaglunch en wat willen we precies bezoeken in Nederland. Het gesprek is aanvankelijk een parlando, een  onschuldig 'en passant-gesprek' zoals dat van  reizigers die door toeval mekaars gezelschap zijn. Maar zonder dat we het beseffen of bewust willen, worden toon en inhoud ernstiger en blijven we al eens bij een onderwerp steken. MILDER BIJ DE TIJD Hij is milder over deze tijd , over de mensen dan ik ben, stel ik verrast vast. Hij leest me de les over verdraagzaamheid en ik verdedig mij en noem - weliswaar onuitgesproken - zijn tolerantie een vorm van onverschilligheid. Fout, moet ik naderhand toegeven. Dit is zijn ti...

De kans is heel groot dat we van het jaar niet naar de Boekenbeurs in Antwerpen reizen. Daar hebben we zeker vijf redenen voor. 1. ONTOEGANKELIJK De meest praktische reden. Antwerpen is ontoegankelijk. De kans dat we een uur lang aanschuiven op de autoweg is, zo niet heel groot, dan toch groot. Dat is niet alleen ongezond voor onze gemoedsgesteltenis - de zuurtegraad ervan stijgt onrustbarend -, het is ook ongezond voor de Antwerpenaren daar in de buurt. We kunnen natuurlijk kiezen voor het alternatief per spoor, maar werken teisteren de verbindingen met Antwerpen. De gevolgen daarvan zijn evenmin van die aard dat ze onze zuurtegraad naar beneden helpen. 2. JAREN ZESTIG COMFORT Nog een praktische reden. De parkeerfaciliteiten die de Antwerpse hallen bieden, catapulteren ons terug naar de jaren zestig van de vorige eeuw. Dat wordt elk jaar aangeklaagd, maar de stad die zich als dé stad van Vlaanderen wil profileren, slaagt er maar niet in om de Boekenbeurs een fatsoenlijk, eig...

Lezen. Waarvoor? Voor wie? Waarom? Waar leidt het toe? Umberto Eco doet daar niet flauwtjes over in het interview vandaag in Humo. "Wat is het grootste verschil tussen mezelf en een ongeletterde? Dat als die arme stumper sterft, hij amper tachtig jaar geleefd zal hebben. Ik heb er duizenden geleefd. Ik was erbij toen Julius Caesar vermoord werd, ik was bij de Slag van Waterloo. In mijn geest zitten duizenden jaren aan herinneringen. Heerlijk!" "Lezen is een fundamentele menselijke activiteit . Het stimuleert de empathie, het denkvermogen en de sociale vaardigheden." (Interview door Bart Vanegeren in Humo van 27 oktober).

Om Jonathan Franzen konden we de voorbije weken niet heen. Overal verschenen uitgebreide interviews - best interessant - of intrigerende gespreks- en reportagestukken - van de hand van Annelies Beck en Saskia de Coster bij voorbeeld. Terecht. Zuiverheid heeft alles wat een goed boek moet hebben, denken we voorlopig - we zijn nog maar een kleine 100 pagina's ver in het boek. Maar hij komt niet voor in de Humo's Top 30 van grootste schrijvers, volgens een schare schrijvers van bij ons. Daar valt mee te leven, wat ons betreft, zolang die top een prominente plaats ruimt voor Philip Roth, Coetzee en deLillo. EXOTISCH Die Top 30 bestaat trouwens in hoofdzaak uit Engelstalige auteurs.  Een in Nobelland verdwaalde Japanner en zijn nog niet daar geraakte landgenoot, enkele Fransen, een Frans schrijvende Tsjech, een bijna vergeten Duitser en de - volkomen terecht - nimmer ontbrekende Campert, Brouwers en Lanoye krijgen zowaar een exotisch aura in dat Amerikaans-Engels letterenwoud. ...

Hij viel en rolde als een biljartbal over het gras.  De nacht nam zijn kleur weg, die de morgen hem weer schonk in het nat van zijn ochtendtraan. Je zou zowaar voor minder blozen.

Hij of zij komt. Elke ochtend weer. Sierlijk. Elegant. Stoutmoedig, arrogant, verwaand en argwanend. Op zijn/haar quivive. Maar zodra wij bewegen, vliegt de reiger op. Al even sierlijk en beweeglijk. Zelfs als hij/zij op de vlucht slaat, levert hij/zij niet in op elegantie.

Wist u dat Pablo Neruda een dochter had die begraven ligt in het Nederlandse Gouda? Wij wisten het niet. Tot we de debuutroman van Hagar Peeters lazen, Malva. Meteen ook de naam van Neruda's dochter. Nee, dat is niet meteen een reden om het boek aan te bevelen. Zo'n weetje, mocht je er op zoek naar zijn, pluk je zo van het internet. GOED GEZELSCHAP Waar het wel om gaat is wat Hagar Peeters met die 'wetenschap' doet in haar boek. Ze wekt het dode meisje tot leven, zij laat Malva vervolgens zichzelf (de auteur Hagar Peeters) het verhaal brengen en aarzelt daarbij niet om 'Malva's lotgenoten' uit de wereldliteratuur bepaald geloofwaardig in het verhaal te brengen. Oskarchen van Günter Grass 'De Blikken Trommel', James Joyces dochter Lucia en Daniel Miller , zoon van Arthur. Ook 'grootmoeder' en Nobelprijswinnares dichteres Wislawa Szymborska verschijnt op het toneel, net als Goethe en zelfs Sokrates mengt zich in de gesprekken. En als we goe...