Kantlijnnotities

 50. Het zwin door de bjèten Bert kan zijn eigen ogen niet geloven. Dat is uitzonderlijk. Hij gelooft zelden of nooit wat een ander zegt te zien, maar aan wat hij met zijn eigen kijkers ziet, twijfelt hij nooit, of toch, meestal niet. Behalve nu dus. Hadden ze hem gezegd dat het dinsdagmiddag na de eerste zondag van oktober was geweest, hij had het geloofd. “Waar hebben ze in godsnaam al dat volk vandaag gehaald? En die paarden? Ge zoudt zweren dat het echt is,” zegt hij, “Al die figuranten. Getver, het is alsof we precies het omgekeerde hebben bereikt van wat we met onze oproep wilden.” “Onze oproep? Ik dacht dat het een anonieme brief was die de verenigingen in hun bus hadden gekregen”, kijkt secretaris Marcel de burgemeester verrast aan. “Wacht, zie ik dat goed? Is dat onze schepen van feestelijkheden niet? Met zijn officiële sjerp rond zijn buik? Hoe durft ie?” Bert houdt niet op met fulmineren tegen alles en iedereen. Intussen lopen ze tussen allerlei soorten volk, jon...

 49. Een varkentje wassen Zo heet ie niet, maar zo noemen ze hem bijna allemaal in het dorp: Pol van de korrels. Alleen op het gemeentehuis zeggen ze tegen hem Paul Vanheule. Paul, met a u en Vanheule, niet omdat hij afkomstig is van Heule, dat is ie niet, maar omdat hij de zoon is van Adhemar Vanheule, die eigenlijk ook niet van Heule was. Maar voor de mensen in het dorp is hij altijd en overal Pol – met een korte o – van de korrels. Vroeger kende iedereen Pol, want iedereen ging er om korrels. De ene kwam er een zakje legkorrels voor de kiekens halen, de andere,   die op een schamel stukje braakliggend grond tussen twee koterijen drie konijnenmoeren en een nukkige maar in   het kader van de voortzetting van het ras een nuttige buk onderdak gaf, ging bij Pol konijnekorrels halen.   Maar het meest bekend was Pol voor het duivenvoer, dat waren dan wel geen korrels, maar een mix van granen, een bijzonder samenstelling waarover Pol nooit het fijne van zijn tong liet r...

 48. Het plan final Burgemeester Bert en garde Gerrit houden het voor bekeken in de kerk. “Ik dacht dat we alles al hadden gezien, met onze paster Frits, maar ge weet dus nooit met die gast,” zegt Bert. “De fratsen van Frits, hoofdstuk 23,” lacht garde Gerrit. “Hebt gij de regisseur gezien? Merel?” “Ik denk niet dat ze er was. Misschien zijn ze al bezig met alles in gereedheid te brengen in de koersstraat, wie weet?” “Of ze zit op het politiecommissariaat in Menen. Hebt ge daar nog iets vernomen over die euh… drugsvondst?” “Burgemeester, met permissie, ik peins dat we daarover beter geen vragen stellen. Die mannen in Menen lachen er niet mee als ze voelen dat iemand hen bij het zesentwintigste aan het zetten is”, zegt Gerrit, voorzichtig. “Wat peinst ge, zijn ze bij het zoveelste gezet?” “Burgemeester, alstublieft, zwijgt er nu over.” “Ik wil gewoon weten hoe ver dat het onderzoek staat?” “Wilt ge ’t echt weten?” “Wat is daar nu verkeerd aan?” “Wilt ge echt ...