Korte kroniek. De verloren tijd

 

“Naar Brussel, zeg je. Om wat te doen?” vroeg de vrouw. Ze zat met haar man aan de ontbijttafel en las losjes de krant.

“Verloren tijd gaan zoeken,” zei de man.

De vrouw legde haar krant neer en keek de man pal in het gezicht.

“Om de verloren tijd… welke verloren tijd?” Ze schudde haar hoofd. “Ik begrijp het niet goed, heb ik iets gemist?” vroeg ze.

“Je leest de krant, toch? Hoe dikwijls lees je er niet dat een of andere minister talmt en tijd verliest? Of het is Europa dat tijd verloren laat gaan of het zijn de ambtenaren. Er gaat in Brussel heel veel tijd verloren. En dan hebben we het nog niet eens over wat er onderweg aan tijd blijft plakken. Er moet intussen toch een zee aan verloren tijd te vinden zijn, bij manier van spreken.  Als dat zo is en ik weet die tijd die wordt kwijtgespeeld, te vinden, dan kom ik nooit meer tijd te kort. Daarom, om die verloren tijd te vergaren, ga ik naar Brussel”, zei de man, terwijl hij nog een boterham smeerde.

“Ach, dat is toch onzin, man. Verloren tijd vinden? Alsof hij zich ergens in een loods in stad laat stapelen. Tijd is virtueel. De verloren tijd is weggetikte tijd. Je meent dat toch niet, dat van die tijd te gaan zoeken?” zegt de vrouw, lichtelijk verbouwereerd.

“We zien wel”, zei de man rustig. “Ik zal wel niet de enige zijn die al die verloren uren terug wil. Mensen klagen zo vaak dat ze tijd te kort komen, maar misschien is dat omdat ze er zoveel kwijtspelen.”

“Maar hoe stel jij je dat voor, concreet?” vroeg de vrouw. Er klonk wat wanhoop in haar stem of misschien lag het aan het vroege ochtenduur, aan stembanden die nog niet zijn opgespannen of aan het humeur dat nog  

 “Eerst moeten we die tijd vinden, dan zien we wel wat we ermee doen”, zei de man. Hij wist het eigenlijk ook niet zo goed, maar dat wou hij tegenover zijn vrouw niet toegeven.

“Weet je, “ zei hij, “er is wat haast bij, want er zijn ook mensen die de tijd doden en dan verdwijnt hij voorgoed in de eeuwigheid, daar vinden we hem nooit meer terug. Ik moet nu naar Brussel, dat begrijp je toch?”