VASTGESTELD. Hoe de economie ons het plezier van het 'surplacen' afpakte...

Cijfers. En cijfers interpreteren. En vervolgens conclusies formuleren. En uiteindelijk implementeren. Om naderhand te evalueren. En... enzovoort dus. Het blablabla van economen en nog meer van would-be-economen. Het soort van geblaat waarvan wij ons op afstand houden. Dachten we. Tot we voor de koffiemachine stonden en het wachten combineerden met het leegmaken van de papiermand. In de troostende wetenschap dat we onze tijd op die manier efficiënt beheren. Tiens, dachten we ineens, heeft het economisch denken ons ingehaald?

Vrijdenken
Bij nader inzien moeten we toegeven dat het zo is. Dat de economie zich intussen tersluiks in al ons denken en doen heeft genesteld. Dat we haast permanent én on
bewust voor onszelf uitmaken hoe we met minder inspanningen meer kunnen bereiken, hoe we in minder tijd meer kunnen 'ondernemen', hoe we aan alles wat we denken en bedenken, hoe we in ons handelen en behandelen altijd op zoek zijn naar het meetbare nut ervan en hoe we onszelf nog maar zelden tijd gunnen om te 'vrijdenken',  hoe we het plezier van het 'surplacen' - bewegen zonder vooruit te gaan - zijn kwijtgespeeld.
Als zelfs dichters en poëten het over oplagecijfers hebben als ze over hun dichtbundels worden geïnterviewd, tijdens de week van de poëzie dan nog wel, lijkt alle hoop  op weerwerk tegen het dictaat van de alomtegenwoordige economie voorgoed verloren.



Asielplaats
Is er een asielplek voor wie op die manier het slachtoffer is van 'de economie', vragen wij ons af. En zouden wij op die plek nog wel kunnen leven zoals we ons dat dromen? Misschien moeten we nog eens de tijd zien te vinden om De Kunst van het Nietsdoen te lezen.