Doorgaan naar hoofdcontent

BELEEFD. Waar je ook vindt wat je niet zoekt... de onafhankelijke boekhandel


De Zondvloed, Mechelen
Het zal zijn redenen wel hebben, maar het ‘resoneert’ niet, vind ik, die naam. De ‘onafhankelijke boekhandel’.  Het staat stevig, dàt wel, maar waar het precies op slaat – onafhankelijk van wie of waarvan, vraag ik me dan altijd af – is me na al die jaren nog niet duidelijk. Dat al die ‘onafhankelijke boekhandels’ zich van tijd tot tijd scharen onder de koepel Confituur, vind ik al helemaal vreemd. Wat heeft confituur – plakkerig, zeemzoet, glibberig, geleiachtig -  te maken met boeken? Dat het rijmt op literatuur, tja… dan hadden ze net zo goed voor de koepelnaam Winteruur kunnen kiezen. Dan hadden ze meteen ook een programma op de Vlaamse televisie én kregen ze sowieso elk jaar bij het overschakelen van zomer- naar wintertijd  en vice versa twee keer ‘free publicity’ in alle media. 

DE PURE BOEKHANDEL

Passa Porta, Brussel

Maar het gaat ons natuurlijk niet om die soortnaam – we hadden, geven we nog snel tussen twee gedachtestrepen mee -  zelf toch gekozen voor ‘pure boekhandel’, al is puur sinds kookdiva Pascal Naessens het over haar borden uitstrooide al lang niet meer puur, helaas.  En  ‘uitgelezen boekhandel’  ligt dan weer te veel voor de hand en klinkt te tweedehands. Het gaat erom dat het morgen officieel de Dag van de Onafhankelijke Boekhandel  en dan krijgen wij… een boek cadeau. Van Peter Terrin dan nog wel. Cadeautjes zijn meestal leuk, als het om een boek gaat, wordt dat voor ons nog leuker en als het er een van Peter Terrin is, dan willen we dat niet missen.
De Zondvloed, Roeselare
Overigens is voor ons elke reden goed om in de boekenhandel binnen te lopen. Zelfs als die reden er geen is. En eenmaal binnen is het zeker dat we er niet meer buiten raken zonder boek. Of het zijn daar handige meisjes en  jongens, of ik lijd aan een particuliere koopverslaving. Zelfs als ik de  boekhandel binnenstap met alleen maar de bedoeling eens rond te kijken, kom ik er buiten met een boek. Natuurlijk, met een boek. Ik weet ook wel dat je niet naar een boekhandel stapt om een pakje tabak of een doos pralines – pas op, in Amerika kan dat, dat is daar niet eens zo gek, zag ik al. Maar daar is het nu net Amerika voor, daar hadden ze ook Trump op het schap. 

 

SERENDIPITEIT  EN GENADE

Theoria, Kortrijk
Wat hebben die ‘onafhankelijke boekhandels’ dat andere niet hebben? Onafhankelijkheid, veronderstellen we, maar daar schieten we als lezer niet meteen mee op. Ze hebben meer dan we vermoeden, daar zit die onweerstaanbare verleidelijkheid van zulke boekhandels. Altijd vind ik er boeken waar ik niet naar op zoek ben of neen, altijd vinden boeken waar ik niet naar op zoek ben, mij. Dat veroorzaakt iedere keer weer een bijzonder aangenaam gevoel, alsof we, totaal onverwacht, ons als een uitverkorene gaan voelen. Van een boek dat daardoor alleen al bijzonder is. Voor die ervaring, voor die ‘genade’ loop ik altijd zo’n boekhandel binnen. In de buurt zeker en zeer zeker in steden waar ik maar zelden kom.

MET KENNIS EN GENEGENHEID

De Zondvloed, Roeselare
De Zondvloed, Roeselare



















Die 'onafhankelijke boekhandel’ brengt trouwens structuur in mijn leven. Elke week stap ik, op een vaste dag en vast uur, De Zondvloed in Roeselare binnen. Boekhandelaar én literatuurliefhebber Johan heeft dan net de nieuwe oogst aan boeken op de toog gestapeld – om ze in het pc-systeem in te voeren – en kan ik, terwijl we over de oogst wat kritisch weerwerk bieden, een eerste selectie maken. Boeken die aan zo’n wekelijkse selectie ontsnappen, werken zich op de een of andere manier toch weer in mijn vizier. Boeken krijgen in die ‘onafhankelijke boekhandel’ een langer leven. Een beter leven ook, want ze worden met kennis en met genegenheid gekoesterd. 

EEN ZEGEN VOOR HET POLITIEAPPARAAT

Passa Porta, Brussel
De bladwijzers van die onafhankelijke boekhandel brengen mijn leven letterlijk in kaart: ze blijven in het oorspronkelijke boek en bieden mij en andere lezers van mijn boeken een vrij volledig beeld van de stadswandelingen en reizen van het voorbije jaar. En mochten De Vrouw of mijn kinderen mij op zo’n trip kwijt zijn, dan weten ze dat ze voor ze het politiekantoor moeten binnenlopen om me als vermist op te geven, best altijd eerst de lokale boekhandel binnenlopen. Tot op vandaag zijn ze bij zo’n tijdelijke vermissing nog nooit naar een politiekantoor moeten stappen. Ze zijn, die boekhandels, ook wat dat betreft, een zegen voor onze anders al overbezette politiemacht. 

DIALYSEPLEKKEN VOOR HOOFD EN HART


Theoria, Kortrijk
Het zijn, die onafhankelijke boekhandels, meer dan ooit ook ontmoetingsplaatsen. Met andere lezers, met auteurs ook. Anders onbereikbare buitenlandse schrijvers krijgen we te zien en te horen in de Passa Portaboekhandel in Brussel en elke keer verwijten wij het onszelf dat we nooit naar Brussel zijn komen wonen, alleen al daarvoor.
Maar in Kortrijk, in Gent, in Roeselare en zelfs in Mechelen fleurden ontmoetingen met auteurs onze avonden op. Noem ze gerust tempels van wijsheid, dialyseplekken - niet voor de nieren, maar voor hoofd en hart - , onze voederplank voor winter en zomer... we willen ze niet missen, die onafhankelijke boekhandels.

Populaire posts van deze blog

GEBOREN. Als onze dochter moeder wordt... welkom, kleine Georges!

IN MEMORIAM. Moeder, je leven was een milde mozaïek van het kleine, goede gebaar

HERINNERD. In Memoriam. Gabriël Gheysen, meester én een maestro con brio

Terpsichore. Daar moeten wij aan denken als we het overlijden vernemen van Meester Gabriël. De herinnering voert ons terug naar de Kortrijkse stadsschouwburg. Een zondagmiddag. Terpsichore is het keuzewerk waarmee de harmonie De Kunstvrienden op het provinciaal concours haar plaats in de hoogste afdeling verdedigt. Een werk van de onlangs overleden André Waignein.

BEMOEDIGENDE BLIK
De klarinetten zetten het stuk bijna - bijna - geluidloos in. De zenuwen zijn zo gespannen dat we ze van mekaar in de klank van onze klarinet horen. Onze dirigent Meester Gabriël voelt als geen ander de spanning, hij is een en al concentratie, maar  hij weet dat die 2de en 3de klarinetten niet al te zelfzeker en klankvast zullen beginnen.  Hij kent zijn pappenheimers. Een lichte bemoedigende blik volstaat, en hoor,  het lukt, we zijn vertrokken...


PASSIE, JA. MAAR BEHEERST
Geen show, geen wilde von Karajan-gestes, geen tirades, geen glamour. Daar paste hij met een zekere cool voor. Geduld, concentratie, gedr…

VADERDAG. Voor de laatste keer doe ik voor hem wat hij jarenlang voor mij deed...

Ze ligt hier voor me, de vensterenveloppe van de Federale Overheidsdienst Financiën. Uitgerekend op Vaderdag. Zijn naam erop en het adres waar hij intussen al meer dan een jaar niet meer woont. Er lagen er omstreeks deze tijd jarenlang talloze van die enveloppes bij hem, bij ons, thuis op tafel. Van mensen, die net als ik, er weing of geen kennis van hadden wat waar precies moest worden ingevuld.

Voor en na de komma Hij kon dat natuurlijk wel en hij had er ook altijd zin in. In gecijfer, zelfs tot ver na de komma. Wij strandden doorgaans al ruim voor we nog maar een komma konden vermoeden. Dat aangifteformulier, dat van hem en moeder, dat van kennissen en vrienden, dat van familie, dat was haast een leven lang zijn zorg. Terwijl wij seizoensgebonden leefden, leefde hij op het ritme van de aanslagjaren. Met terugwerkende kracht, haast. Ook dus nu weer, met dat aangifteformulier dat een jaar na zijn overlijden arriveert.

Koud zweetEn nu, op Vaderdag, ligt die mosterdgele vensterenvelop…

BEGREPEN. Gennez' voorstel voor schooldag van 8 tot 18 is minder waanzinnig dan het lijkt...

Er wordt nogal te keer gegaan tegen het voorstel van Caroline Gennez (SP.a) over die schooldag van 8 tot 18 uur. Ook mevrouw Van Hecke van het vrij onderwijs vindt het - zo lees ik in de kranten - maar niks. En dat verbaast me niet weinig.
Want uitgerekend dat vrije net was indertijd toch dé kampioen om kinderen en jongeren 'godganse' dagen binnen de schoolmuren vast te houden, neen?
Als wij eventjes uit ons vat nostalgie tappen, dan herinneren wij ons dat wij op het college 's ochtends om 8 uur werden verwacht en dat wij de poorten van datzelfde college 's avonds om precies 19 uur weer zagen openzwaaien om ons naar huis te laten fietsen. Van 8 tot 19 uur was dat dus.

Studie, studie, studie en studie

Lange dagen waren het. 's Winters vertrokken we in de duisternis, 's avonds keerden we in het donker huiswaarts. We waren minstens 12 uur van huis. Van halfacht, ten laatste tot half acht, ten vroegste.
Waarvoor we al die tijd van doen hadden? Studie. Er was studie v…

GEHOORD. Beeldend dialect: een huis gelijk een 'kwakkelmute'

We wisten niet eens meer dat het bestond, of beter, dat het had bestaan. Een kwartelkooi. In 't West-Vlaams ook wel eens kortweg 'kwakkelmute' genoemd. Wie denkt nu nog aan kwartels? Aan kwakkels worden we geregeld herinnerd, maar aan de volgens Van Dale 'verouderde en gewestelijke' variant kwakkel voor kwartel veel minder.

Kwartels
Maar vandaag doorkruist het woord ineens een gesprek. "De kwakkelmute is verkocht', zei iemand me vanochtend. 'De wat is verkocht?' De kwakkelmute, het huis ginds...'
Bedoeld was een villa in de buurt, daterend uit, naar we schatten, de jaren zestig. Met een rond torentje in de voorgevel.

Sympathie Leek dat nu op een kwartelkooi? Eigenlijk wel. We hebben het moeten opzoeken, want zo'n kwartelkooi zat heel ver aan de achterkant van ons geheugen. De vergelijking tussen de kooi en het huis hadden wij nog niet eerder gehoord. Waar de naam voor dat huis vandaan komt, wist men ons niet te vertellen. 'Wij noemden dat…

GESPANNEN. De langste dag: toch even gevreesd dat er geen einde aan kwam...

Het heeft niet veel gescheeld. Het zag er zelfs naar uit dat hetDat vandaag tot morgen liep. Zo lang duurde vandaag. Op zich niet vreemd, de kalender wist het op voorhand, het was de langste dag van het jaar. Maar het was wel de eerste keer dat er bijna geen einde aan kwam, toch niet vandaag. Zo lang als vandaag duurde de langste dag nooit eerder. Vermoeden wij. Waaraan dat ligt, zal onderwerp van onderzoek zijn, denken wij. Of we dat ook op rekening van de klimaatverandering kunnen plaatsen? Misschien wel. De tijden veranderen, dat weten we intussen, zo oud zijn we al, maar dat nu ook de tijd zelf op de loop is, dat zou wel eens een totaal nieuw gegeven kunnen zijn.
ging gebeuren.

Het was behoorlijk spannend dus. Je mag er niet aan denken wat de gevolgen hadden kunnen zijn als morgen te laat kwam omdat vandaag buiten alle proporties was blijven duren.Want dan zou gisteren op dit ogenblik voor een deel vandaag zijn geweest en waren wij door het verleden ingehaald. En daarop, zo leer…

In memoriam Godfried, een man met passie én overtuiging

We hadden in die dagen een bandopnemer thuis. Hij stond in het bureau van mijn vader. Boven de lade met banden waarop gecopieerde schlagers stonden, Duitse blaasmuziek en James Last-achtige melodieën. Een platendraaier kenden we, maar dan vooral van 'zien', elders, bij vrienden. Of bij Godfried. Die beschikte niet alleen over een platendraaier, maar ook over een versterker en een stel boxen die ervoor zorgden dat je je in een concertzaal waande als hij bij hem thuis een plaat draaide. Een orkestbewerking van Mussorgski's Schilderijententoonstelling kon hij doorheen het hele huis laten daveren. En bij het draaien van Webers klarinetconcerto hoorde je zo de sleutels van de klarinet bewegen. Alsof je naast de solist stond.
Open geest Het huis van Gdofried leende zich daar ook toe: het was een van die jaren eind-jaren-zestig villa's - alles gelijkvloers - met grote open ruimtes, waarin je je vrij kon bewegen, niet gehinderd door deuren. Met ramen die je een breed en open bee…

GETWIJFELD. Tegen beter weten in: er stak avontuur in die lintbebouwing

Er is heel veel tegen. Daarover zijn we het eens. Ze is van alle te. Te duur, te gevaarlijk, te lelijk, te ruimteverslindend... Over die lintbebouwing in onze dorpen en randsteden valt weinig positiefs te vertellen. Dat heeft onze Vlaamse Bouwmeester goed gezien. En toch, toch lag ze ons na aan het hart, die lintbebouwing. Nog altijd eigenlijk. Tegen beter wet
en in.

GRASLINT
"Een huis zonder land is een huis zonder eten." We horen het onze grootoom nog zeggen. Kan bijna niet anders, hij zei het haast elke dag. De oorlog, weet u wel. En daarna. "We kwamen bij valavond thuis van het werk, gooiden onze jas op de haag, namen de spade en  legden de akker in winterbedden...En 's zomers was het vroeg dag, we moesten met de oogst naar de vroegmarkt..."
De winters zijn intussen lang geen winters meer en nog maar weinigen onder ons zullen als ze het over winterbedden hebben hun akkers bedoelen. Grasland werden ze, die akkers. De een na de ander. Achter het straatlint tek…

TERUGGEBLIKT. In Memoriam. Etienne Vanherck: rebelse priester, begeesterende proost

Vanavond vernemen wij via onze nieuwswebsite kw.be het overlijden van Etienne Vanherck. Hij overleed aan de gevolgen van een slepende ziekte. Hij werd amper 69 jaar.
Het bericht catapulteert ons meteen terug naar de jaren zeventig, naar het Izegemse Sint-Jozefscollege waar hij als studiemeester van de hoogste jaren aan de slag was.

TARZAN
Tarzan werd hij genoemd. Waar de bijnaam Tarzan precies vandaan kwam? Hij zal het ongetwijfeld geweten hebben en het met veel gebaren en 'in vet' verteld hebben, maar wij weten het niet meer. Zijn imposante verschijning? Wellicht. Zijn stem? Allicht. Hij had een stem als een klok, met een rollende r, hij had - tegen wil en dank - gezag, maar deed daar zelden een beroep op.

ROKEN
Hij werd in 1972 tot priester gewijd en was dus een vrij jonge priester op het college. Maar hij was vooral een rebelse priester. Geen roomse boord, geen zwart kostuumpak, wel nog een stofjas... Hij was ook proost van de KSA in ons dorp en toen we KSA-leider werden, ko…