Doorgaan naar hoofdcontent

BELEEFD. Waar je ook vindt wat je niet zoekt... de onafhankelijke boekhandel


De Zondvloed, Mechelen
Het zal zijn redenen wel hebben, maar het ‘resoneert’ niet, vind ik, die naam. De ‘onafhankelijke boekhandel’.  Het staat stevig, dàt wel, maar waar het precies op slaat – onafhankelijk van wie of waarvan, vraag ik me dan altijd af – is me na al die jaren nog niet duidelijk. Dat al die ‘onafhankelijke boekhandels’ zich van tijd tot tijd scharen onder de koepel Confituur, vind ik al helemaal vreemd. Wat heeft confituur – plakkerig, zeemzoet, glibberig, geleiachtig -  te maken met boeken? Dat het rijmt op literatuur, tja… dan hadden ze net zo goed voor de koepelnaam Winteruur kunnen kiezen. Dan hadden ze meteen ook een programma op de Vlaamse televisie én kregen ze sowieso elk jaar bij het overschakelen van zomer- naar wintertijd  en vice versa twee keer ‘free publicity’ in alle media. 

DE PURE BOEKHANDEL

Passa Porta, Brussel

Maar het gaat ons natuurlijk niet om die soortnaam – we hadden, geven we nog snel tussen twee gedachtestrepen mee -  zelf toch gekozen voor ‘pure boekhandel’, al is puur sinds kookdiva Pascal Naessens het over haar borden uitstrooide al lang niet meer puur, helaas.  En  ‘uitgelezen boekhandel’  ligt dan weer te veel voor de hand en klinkt te tweedehands. Het gaat erom dat het morgen officieel de Dag van de Onafhankelijke Boekhandel  en dan krijgen wij… een boek cadeau. Van Peter Terrin dan nog wel. Cadeautjes zijn meestal leuk, als het om een boek gaat, wordt dat voor ons nog leuker en als het er een van Peter Terrin is, dan willen we dat niet missen.
De Zondvloed, Roeselare
Overigens is voor ons elke reden goed om in de boekenhandel binnen te lopen. Zelfs als die reden er geen is. En eenmaal binnen is het zeker dat we er niet meer buiten raken zonder boek. Of het zijn daar handige meisjes en  jongens, of ik lijd aan een particuliere koopverslaving. Zelfs als ik de  boekhandel binnenstap met alleen maar de bedoeling eens rond te kijken, kom ik er buiten met een boek. Natuurlijk, met een boek. Ik weet ook wel dat je niet naar een boekhandel stapt om een pakje tabak of een doos pralines – pas op, in Amerika kan dat, dat is daar niet eens zo gek, zag ik al. Maar daar is het nu net Amerika voor, daar hadden ze ook Trump op het schap. 

 

SERENDIPITEIT  EN GENADE

Theoria, Kortrijk
Wat hebben die ‘onafhankelijke boekhandels’ dat andere niet hebben? Onafhankelijkheid, veronderstellen we, maar daar schieten we als lezer niet meteen mee op. Ze hebben meer dan we vermoeden, daar zit die onweerstaanbare verleidelijkheid van zulke boekhandels. Altijd vind ik er boeken waar ik niet naar op zoek ben of neen, altijd vinden boeken waar ik niet naar op zoek ben, mij. Dat veroorzaakt iedere keer weer een bijzonder aangenaam gevoel, alsof we, totaal onverwacht, ons als een uitverkorene gaan voelen. Van een boek dat daardoor alleen al bijzonder is. Voor die ervaring, voor die ‘genade’ loop ik altijd zo’n boekhandel binnen. In de buurt zeker en zeer zeker in steden waar ik maar zelden kom.

MET KENNIS EN GENEGENHEID

De Zondvloed, Roeselare
De Zondvloed, Roeselare



















Die 'onafhankelijke boekhandel’ brengt trouwens structuur in mijn leven. Elke week stap ik, op een vaste dag en vast uur, De Zondvloed in Roeselare binnen. Boekhandelaar én literatuurliefhebber Johan heeft dan net de nieuwe oogst aan boeken op de toog gestapeld – om ze in het pc-systeem in te voeren – en kan ik, terwijl we over de oogst wat kritisch weerwerk bieden, een eerste selectie maken. Boeken die aan zo’n wekelijkse selectie ontsnappen, werken zich op de een of andere manier toch weer in mijn vizier. Boeken krijgen in die ‘onafhankelijke boekhandel’ een langer leven. Een beter leven ook, want ze worden met kennis en met genegenheid gekoesterd. 

EEN ZEGEN VOOR HET POLITIEAPPARAAT

Passa Porta, Brussel
De bladwijzers van die onafhankelijke boekhandel brengen mijn leven letterlijk in kaart: ze blijven in het oorspronkelijke boek en bieden mij en andere lezers van mijn boeken een vrij volledig beeld van de stadswandelingen en reizen van het voorbije jaar. En mochten De Vrouw of mijn kinderen mij op zo’n trip kwijt zijn, dan weten ze dat ze voor ze het politiekantoor moeten binnenlopen om me als vermist op te geven, best altijd eerst de lokale boekhandel binnenlopen. Tot op vandaag zijn ze bij zo’n tijdelijke vermissing nog nooit naar een politiekantoor moeten stappen. Ze zijn, die boekhandels, ook wat dat betreft, een zegen voor onze anders al overbezette politiemacht. 

DIALYSEPLEKKEN VOOR HOOFD EN HART


Theoria, Kortrijk
Het zijn, die onafhankelijke boekhandels, meer dan ooit ook ontmoetingsplaatsen. Met andere lezers, met auteurs ook. Anders onbereikbare buitenlandse schrijvers krijgen we te zien en te horen in de Passa Portaboekhandel in Brussel en elke keer verwijten wij het onszelf dat we nooit naar Brussel zijn komen wonen, alleen al daarvoor.
Maar in Kortrijk, in Gent, in Roeselare en zelfs in Mechelen fleurden ontmoetingen met auteurs onze avonden op. Noem ze gerust tempels van wijsheid, dialyseplekken - niet voor de nieren, maar voor hoofd en hart - , onze voederplank voor winter en zomer... we willen ze niet missen, die onafhankelijke boekhandels.

Populaire posts van deze blog

OPGEMERKT. Voor het eerst weer dagen zonder...

Het was wennen. Hij was er niet vandaag. Niet vanmorgen, niet vanmiddag en vanavond al zeker niet. De voorbije dagen, weken, ja zelfs maanden, was hij er wel. Vrijwel altijd. Hij liep eens voor, dan weer naast me, vaak ook achter me. We waren doorgaans eensgezind, als we vooruit wilden, volgde hij. Hij wees ook wel eens de weg en dan volgde ik zonder aarzelen.

Een enkele keer vreesde ik dat hij het zou opgeven. Vooral als hij tegen een boom aanliep, of rakelings langs een paal scheerde. Of - en dat vond ik dan wel grappig, hij misschien ook wel, maar dat liet hij nooit zien. Zijn mimiek was zachtjes uitgedrukt nogal expressieloos - hij botste vlakaf tegen een muur. Ik pestte hem daar wel eens mee. Maar het bracht hem nooit van de wijs, hij liep dan gewoon langs de muur, op de muur, over de muur. Het putte hem maar zelden uit.

Maar vandaag was hij er niet. In de verste verte niet. En ook al zei hij nooit iets, ik miste hem vandaag. Zo'n compagnon de route, letterlijk, maakte de rout…

Help, Sinterklaas is een vrouw...

Het moest er van komen, natuurlijk. Wie erkenning wil als Werelderfgoed, moet zich buiten zijn dorp wagen en zich aan de wereld presenteren. Dat niet iedereen dan applaudiseert met wat je presenteert, hoort er bij. Geef toe, wie niet van kindsbeen af vertrouwd is met de Sinterklaastraditie, moet daar ongetwijfeld vragen over hebben. Niet alleen over het zwart van de knecht van Sinterklaas, maar ook over de outfit van de Sint - een bisschop dan nog wel - en niet in het minst over de vreemde 'pedagogiek' die hij met zich meevoert over de daken. Waar ouders niet in slagen, lost hij in het slechtste geval met 'zak en roe' op en in het beste geval koopt hij de kinderen om met speelgoedgeschenken. Overigens, waarom was er ook nooit eerder protest van vrouwen tegen die homogeen mannelijk gezelschap?
Voor de eeuwigheid Tradities moeten we in ere houden, wordt er bij hoog en bij laag beweerd. Maar is dat zo? Laat ons hopen dat dit niet per se het geval is. Het alternatief - een…

IN MEMORIAM. Moeder, je leven was een milde mozaïek van het kleine, goede gebaar

TERUGGEBLIKT. In Memoriam. Etienne Vanherck: rebelse priester, begeesterende proost

Vanavond vernemen wij via onze nieuwswebsite kw.be het overlijden van Etienne Vanherck. Hij overleed aan de gevolgen van een slepende ziekte. Hij werd amper 69 jaar.
Het bericht catapulteert ons meteen terug naar de jaren zeventig, naar het Izegemse Sint-Jozefscollege waar hij als studiemeester van de hoogste jaren aan de slag was.

TARZAN
Tarzan werd hij genoemd. Waar de bijnaam Tarzan precies vandaan kwam? Hij zal het ongetwijfeld geweten hebben en het met veel gebaren en 'in vet' verteld hebben, maar wij weten het niet meer. Zijn imposante verschijning? Wellicht. Zijn stem? Allicht. Hij had een stem als een klok, met een rollende r, hij had - tegen wil en dank - gezag, maar deed daar zelden een beroep op.

ROKEN
Hij werd in 1972 tot priester gewijd en was dus een vrij jonge priester op het college. Maar hij was vooral een rebelse priester. Geen roomse boord, geen zwart kostuumpak, wel nog een stofjas... Hij was ook proost van de KSA in ons dorp en toen we KSA-leider werden, ko…

HERINNERD. NRC plaatst Thomas Blondeau in galerij van de 13 bijzondere mensen van wie afscheid werd genomen

Op haar Facebook-pagina brengt NRC een eerbetoon aan  13 bijzondere mensen van wie we noodgedwongen afscheid moesten nemen in 2013. Thomas Blondeau is één van die dertien. Hij prijkt er naast onder anderen Nelson Mandela, Lou Reed, Prins Friso,  Gerrit Krol, Margaret Thatcher en  Hugo Chávez. Met een citaat van Thomas Blondeau als kop van het eerbetoonstuk: “Ik wil best groots en meeslepend leven maar meestal heeft mijn trein gewoon vertraging.”
Hij overleed geheel onverwachts, door een hartslagaderbreuk. In een interview in nrc.next van het weekend ervoor stond nog beschreven hoe goed het met Thomas Blondeau ging: hij had, na een lange worsteling met liefdesverdriet, net een nieuwe vriendin. En zijn derde boek, pas verschenen, kreeg goede recensies. Collega’s en lezers en vrienden waren het erover eens. Met de dood van Blondeau ging een van de meest talentvolle en beloftevolle schrijvers van Nederland verloren.


Zijn gave om het bijzondere aan het alledaagse te verwoorden, met de no…

BEGREPEN. Gennez' voorstel voor schooldag van 8 tot 18 is minder waanzinnig dan het lijkt...

Er wordt nogal te keer gegaan tegen het voorstel van Caroline Gennez (SP.a) over die schooldag van 8 tot 18 uur. Ook mevrouw Van Hecke van het vrij onderwijs vindt het - zo lees ik in de kranten - maar niks. En dat verbaast me niet weinig.
Want uitgerekend dat vrije net was indertijd toch dé kampioen om kinderen en jongeren 'godganse' dagen binnen de schoolmuren vast te houden, neen?
Als wij eventjes uit ons vat nostalgie tappen, dan herinneren wij ons dat wij op het college 's ochtends om 8 uur werden verwacht en dat wij de poorten van datzelfde college 's avonds om precies 19 uur weer zagen openzwaaien om ons naar huis te laten fietsen. Van 8 tot 19 uur was dat dus.

Studie, studie, studie en studie

Lange dagen waren het. 's Winters vertrokken we in de duisternis, 's avonds keerden we in het donker huiswaarts. We waren minstens 12 uur van huis. Van halfacht, ten laatste tot half acht, ten vroegste.
Waarvoor we al die tijd van doen hadden? Studie. Er was studie v…

GELEZEN. Sinterklaas: open brief van Nicodemus naar aanleiding van de Pietenkwestie

Aan al wie het lezen wil, aan allen die de tradities hoog  in het vaandel voeren en aan alle overzoenlijken,

U kent mij niet, vrees ik. En hoewel ik u volkomen begrijp, betreur ik het. Misschien, heel misschien herinneren uw ouders mij nog. Mijn naam is Nicodemus. Zegt u dat iets?  Nee? Jammer. Maar vraag het eens aan uw ouders. Als ze heel diep nadenken zal hen het beeld dagen - hoop ik - van een man in pij, zonder mijter, zonder staf, die de Sint mocht vergezellen. Samen met een van de Pieten. We waren met zijn drieën als we halfweg november de kinderen thuis bezochten.

SCHRIFTGELEERDE Piet droeg de zak, ikzelf mocht het Boek van de Sint torsen en het hem aanreiken zodra hij  bij de kinderen thuis hun rapportje voorlas. De wensen van de kinderen mocht ik dan weer noteren in het Boek. Ik was niet voor niets een 'schriftgeleerde'. 
Dat waren leuke tijden, herinner ik mij, met veel plezier. Het is me nog altijd niet duidelijk waarom ik ineens niet meer mee hoefde op Sintentocht. N…

GEZIEN. Herfst: als stilte de uitgelatenheid van de zomer overstemt...

GEBOREN. Als onze dochter moeder wordt... welkom, kleine Georges!

HERINNERD. Er hangt vuur in de lucht. Dat deugt niet, zei de grootmoeder

- Er hangt vuur in de lucht, zei de grootmoeder. Dat deugt niet.
- Precies gelijk in '40, zei de oom.
- Dan kleurden avonden ook in bloed en vuur, zei de grootmoeder. En het zijn weer rare tijden.
- De Rus maakt vreemde bokkesprongen en de Amerikaan wordt nerveus, zei de oom.

GESPANNEN Ik luisterde gespannen. Keek door het raam en zag hoe de hemel leek te branden.
- Geen twee zonder drie, zei de grootmoeder.

Dat begreep ik niet. Geen twee wat? De Rus, de Amerikaan en wie nog? Wij? Of gaat het over oorlogen. Stond ons de Derde te wachten? Ik ging dicht bij de radio zitten die avond om het Nieuws te horen. Er was oorlog in Vietnam en elke dag hadden ze het erover. Ook als er geen vuur of bloed te zien was in de lucht.
PASSIE
En kijk, een halve eeuw later kleurt de hemel net zo geel van vlammen en rood van bloed. En we prijzen ons gelukkig dat we onze kinderen bij dat soort avondlijk schouwspel eerder over passie dan over oorlog mogen vertellen.