Posts

Posts uit april, 2017 weergeven

BELUISTERD. Hoor, luister, ze fezelen weer...

Afbeelding

VERLOREN. Van het ouderlijke naar het ouderloze huis... de asielplek van onze jeugd is weg

Afbeelding
Soms hoor je wel eens mensen beweren dat een huis een ziel heeft. Of mist. Ik hoorde het onlangs nog van iemand die op het punt stond een huis te kopen. Ze was het met een vastgoedman gaan bekijken en had het toen gemerkt terwijl ze de door de lege kamers liep. Het huis had niet alleen karakter, zei ze, het had ook een ziel.
Ik geloofde haar niet. Een leeg huis is een zielloos huis. Over het karakter ervan kunnen we discussiëren. Al was ik ervan overtuigd, toen zij het over die woning had, dat ze met karakter eigenlijk stijl had bedoeld.

VAGE CONTOUREN Sinds het overlijden van mijn vader, zo vlak nadat hij en moeder naar het rusthuis waren verhuisd, is de ouderlijke woning van mijn zus en ik een ouderloze woning. Er is het een en het ander weggehaald. Van de verhuisde schilderij en fotolijsten zijn alleen nog vage contouren te zien op de muren. Op de rekken in het bureau van mijn vader verraadt wat neergeslagen stof de plaats waar de zakendossiers lagen. Maar het huis staat niet leeg.…

GEZIEN. Schaamteloos en van pure passie in het rood staan

Afbeelding
Nee, ik zal ze je niet schenken deze bloemen
die kleuren van gloed en strijd
- geen knippen en plakken 
van buiten naar binnen -

Maar, ik zal ze je laten zien, deze tulpen
- en passant - in de tuin van onze verbeelding
en ze jou in de geheimtaal van hun geur
fluisterend laten vertellen
waarom zij schaamteloos en louter
van pure passie...

in het rood willen staan


BEVREEMDEND. Er is nog een reden waarom de dood van een ander ons zo aangrijpt...

Afbeelding
Het heeft me een halve eeuw gekost voor ik het door had. Ik dacht al die tijd dat de dood van iemand uit de familie of uit de vriendenkring ons zo aangreep omdat de overledene voorgoed uit onze tastbare wereld verdween. Omdat we hem of haar voor altijd zouden missen. Omdat we nog zoveel van plan waren om samen te ondernemen. Omdat zijn of haar leven veel te kort was en de dood onrechtvaardig leek. Hard. Meedogenloos. Onredelijk. Omdat hun dood ons confronteert met die van ons...


EGOCENTRISCH VERDRIET En het verdriet is er ook om al die redenen natuurlijk. Maar er is meer. Er is ook een existentiële, of zo u wil, een meer of louter egocentrische reden.Misschien is dat niet nieuw voor u, voor mij was het recent een openbaring, kort na het overlijden van mijn vader, vandaag precies een maand geleden.

Immers, zoals ik bestond in de ogen van mijn vader, besta ik niet meer sinds hij overleden is. Niemand kent mij op de wijze waarop mijn vader mij kende.
Zoals ik bestond als kind in de ogen va…

GEZIEN. Zelfs in hun verval bewaren ze schoonheid

Afbeelding
Ze  vallen niet, 
ze dwarrelen niet, 
ze strijken neer en
vlijen zich met stijl 
over het gras. 
Zelfs in het verval 
onderscheidt schoonheid 
zich van banaliteit.

VERBAASD. De Zorgbrigade... en hoe verpleegsters ineens brigadiers werden

Afbeelding
Soms lees ik een woord, een zin, een passage waarvan ik achteraf twijfel of er wel exact stond wat ik las. Het gebeurt dat mijn twijfel terecht was. Toen ik van de week voorbij een geparkeerd wagentje van het Wit-Gele Kruis liep, las ik op het kofferdeksel 'De Zorgbrigade'. Tenminste, ik dacht dat ik 'De Zorgbrigade' had gelezen. Maar gaandeweg begon ik te twijfelen en keerde op mijn stappen terug. En ja... het stond er, blauw op wit: De Zorgbrigade.

REVOLUTIE EN OORLOG Vreemd, vond ik dat. Het begrip 'brigade'  roept bij mij beelden op van marcherende soldaten, van oorlog, van clandestiene, revolutionaire verzetslui, die in het geheim en geheel onverwacht uitbreken.
In oorlogstijd hadden we een Witte Brigade, een Zwarte Brigade en vermoedelijk ook nog een stuk of wat Brigades van het zoveelste  Geheime Leger.
Dat de witte wagentjes van De Zorgbrigade er vredelievender uitzagen dan de jeeps van de militaire brigades stelde me maar matig gerust.
Overigens, hoe sp…

GEZIEN. De ochtend bloesemt in de mist...

Afbeelding
We worden wakker in een verhulde wereld. Er is kans op ochtendnevel die mogelijk hardnekkig aanhoudt, zei de radio. We kijken niet op. We denken, we zijn het gewend dat de werkelijkheid vernevelt
Tot we, in de boomgaard, de bloesems ontwaren waarvan de schoonheid zich haarscherp uit de mist heeft losgemaakt. Soms zijn het details die ochtenden laten geloven
in de dagen die nog moeten komen

VASTGESTELD. Horrornacht... de eerste nacht van het jaar met een hor in het slaapkamerraam

Afbeelding
Eindelijk. Slapen met open ramen. Het kon van de week voor het eerst dit jaar. Vroeger dan andere jaren, maar zelfs een te vroege lente laat je niet buiten wachten. We haalden ze binnen.
Het invallend licht en een zachte bries over onze gezichten 's ochtends helpen om fluitend en met flukse pas door de nieuwe dag te stappen. Dachten we.
Maar... die eerste lentenacht met de hor werd een regelrechte horrornacht.

DE NACHT SPREEKT EEN ANDERE TAAL We waren vergeten dat nachten in andere talen spreken dan de dagen. Vooral vreemde talen en met geluiden waarvan we de oorsprong alleen maar kunnen gissen.
De meute kalkoenen van een buur wat verderop had of ongewenst of een hoogoplopende ruzie onder mekaar. Het kabaal dat de pluimbeesten maakten was oorverdovend onverstaanbaar. De ganzen van de andere buur waren daar duidelijk niet mee opgezet en begonnen zo te gakkeren en te snateren alsof ze het hele dorp op straat wilden.
Een vos, misschien, dachten we, intussen helemaal wakker. Kan je ee…