Posts

Posts uit december, 2015 weergeven

VASTGESTELD. We zullen in 2016 nog meer op een knotwilg lijken dan we nu al doen...

Afbeelding
Ze staan hier, vlakbij het huis. De ene eeuwenoud, de andere nog jong. Ze staan ook elders. En overal worden ze geknot. Beknot. Maar ze wijken niet. De knotwilgen. En hoe meer we er naar kijken, hoe meer we denken dat we erop gaan lijken.

VERANKERD
Hoe ouder, hoe breder we worden. Er is geen spiegel meer die ons van het tegendeel overtuigt. En hoe meer we ons beknot voelen, hoe sterker we ons verankeren. Volgend jaar voelen we ons nog dieper geworteld in dit leven en willen we nog standvastiger dan voorheen van geen wijken weten.

WISSEN
En we denken, als we bij storm en ontij naar ze kijken en zien hoe hun kruinen weigeren om te breken, omdat hun takken als wissen 'twijgzaam'  de weerbarstige wind uit de kruinen wuiven, we denken, nee, we hopen met diezelfde veerkracht overeind te blijven.

OUDEJAARSE PRENT
En net als die knotwilgen een wereld zijn voor honderden, duizenden kleine levens hopen we dat wij volgend jaar duizend en een dromen en gedachten in ons hoofd laten nestelen e…

AFGEVRAAGD. De grootste verspilling van krachten die nergens toe leidt...

Afbeelding
Onze samenleving is behept met mateloosheid in haar streven naar efficiëntie. En toch... toch hekelt haast niemand de grote verspilling aan krachten die nergens toe leidt: die van de wielertoeristen op zondag.

MAATPAKJE
Het is per slot van rekening het rijden van punt A naar punt A via de langst mogelijke omweg. En daarvoor hebben ze de duurst mogelijk fiets nodig. En gaan ze gekleed in een outfit die bijna zoveel kost als een maatpak maar dat, in de meeste gevallen,  meer hun skelet dan hun spieren showt.  En torsen ze gadgets waarmee ze voor ruim de helft een kamer op de spoedafdeling van een regionaal ziekenhuis aan apparatuur kunnen voorzien.
Pluspunt is dat zo'n rit van A naar A zelden of nooit de gezondheid schaadt, integendeel, naar verluidt.

PUNT A
Om het nog niet te hebben over punt A: een plaats waar we anders gewoon naar toe wandelen om er een pint te pakken. Meer valt er op punt A meestal niet te beleven.

GEHOORD. De vooroorlogse Agfabox heeft niet alleen bij Grass een verhaal...

Afbeelding
Ze stond er al een eeuwigheid, daar hoog, bijna tegen het plafond, op de eikenhoutenkast in de  huiskamer van mijn ouders. De sinds jaar en dag in onbruik geraakte zwarte Agfaboxcamera. Een zwarte doos eigenlijk, met een grote en twee kleine lenzen, een totaal onhandige grijplus en een hendel om het filmrolletje door te draaien. Meer zit er niet aan vast.

DIE BOX
Tenzij, zo bleek nu, toen ik ineens dacht aan het in 2008 verschenen autobiografische 'Die Box' van Günter Grass, een verhaal.
Grass heeft zo'n Agfabox getekend voor de cover van zijn boek. Precies dezelfde als het toestel dat zich bij ons tegen het plafond in de vergetelheid had gewerkt. 
We haalden het toestel van de kast en plaatsten het naast het boek, om de gelijkenis voor eens en voor goed - of tenminste zo lang Instagram meegaat - voor de eeuwigheid zullen die nieuwe media niet bedoeld zijn, vermoeden wij - vast te leggen.


VAN ONZEN ANDRE
"Het is oud", zei mijn moeder.
"Ouder dan jij?",…

GESCHREVEN. Eigenlijk zijn het ouders die hun kinderen een nieuwjaarsbrief moeten schrijven...

Afbeelding
Nieuwjaarsbrief van een vader aan zijn dochter en zoon...
We hebben het nooit eerder in vraag gesteld en vinden dat niet alleen vreemd maar betreuren het ten zeerste. Waarom verlangden wij indertijd van jullie dat je nagelbijtend van de zenuwen - want een verspreking is zo gebeurd - aan ons op Nieuwjaardag - met averechtse ooms en bemoeizuchtige tantes in het publiek - jullie wensen voor het nieuwe jaar voorlazen?
In klas voorgekauwde kost, die elk jaar weer wordt opgewarmd en amechtig wordt geserveerd, dachten jullie over de brieven. En gelijk had je. Het hoorde niet, maar het gebeurde. Traditie, weet je wel.

WARME WERELD
Tradities zijn er om in vraag te worden gesteld. Dat weten jullie intussen. En zie, liever laat dan helemaal niet, doen we het... en we kunnen niet anders dan vast te stellen dat het al die tijd eigenlijk andersom moest. Het zijn ouders die hun kinderen alle goeds mogen toewensen.
En dat doen we, ook al weten we niet zo goed hoe we dat 'alle goeds' concreet ku…

GEZIEN. In New York, Barcelona of Amsterdam haalde Huis Descamps alle toeristengidsen

Afbeelding
Voorbijlopen lukt niet. 's Winters straalt de winkel de warmte van een haardvuur uit, 's zomers lokken luwte en lommer. Zaterdag liepen we er binnen om onze voorraad tabak voor de komende weken in te slaan. Zodra je over de drempel bent, laat je de tijdelijkheid achter je en bedwelmen aroma's van Cubaanse sigaren, shag en talloze gins en whisky's je.

MATE IS 'T ALLEN SPELE GOED
Het overkomt ons maar zelden dat wij het vervelend vinden dat we geen alcohol vermogen, behalve wanneer we Huis Descamps in Kortrijk binnenstappen. Alleen daar overigens prijzen we onszelf schaamteloos dat we het rookverbod die gezondheidswerkers ons altijd met grote stelligheid offreren, boudweg negeren en hen en onszelf proberen te sussen met het 'Mate is 't allen spele goed' uit Van de Vos Reynaerde.


WRITER.S TEARS
Het is ook een van de weinige winkels waar we met enig plezier in de wachtrij staan. Zo ontdekten we dat er een whisky bestaat onder de naam Writer.s Tears. Verpakt …

VASTGESTELD. Het interesseert onze VRT geen bal wie de Nederlanders zijn in het Groot Dictee der Nederlandse Taal

Afbeelding
Weet u wie aan Nederlandse kant heeft deelgenomen aan het Groot Dictee der Nederlandse Taal? Wij alvast niet. Dat komt omdat wij het Dictee op de Vlaamse televisie hebben gevolgd. De Vlaamse 'prominenten' - van wie de ene al prominenter was dan de andere - hoorden we uitgebreid over hun voorbereiding, over hun spellingkwesties en over hun resultaten, maar Nederlanders? Niet een.

VUUR
Behalve de winnaars. Die kregen we toch heel kort aan het eind van de uitzending te horen. Met naamsvermelding. Dàt dus wel. Voor de rest kon het de programmamakers geen bal schelen wie ons vanuit het Nederlandse kamp het vuur aan de schenen legde.

LIEVE JORIS
Een gemiste kans, andermaal. En zeker nu het Dictee werd geschreven door een Vlaamse auteur die de Nederlanders al jaren heel warm in de armen sluiten. En terecht, Lieve Joris is in het Nederlandstalige boekenland een unieke stem die we niet genoeg kunnen koesteren.

ARROGANTE INTROVERSIE?
In de nieuwe beheersovereenkomst van de Vlaamse overhei…

GELEZEN. 'Kraamkost',woord van het jaar. Kraamkost? Van bij de foodtruck?

Afbeelding
Waar denkt u aan als iemand het woord kraamkost in de mond neemt? Het was ons alvast niet bekend dat het woord of het begrip op bijzonder veel bijval kon rekenen. Overigens... wij dachten eigenlijk dat het om een 'vernederlandsing' ging van wat we voorgeschoteld krijgen bij zogenoemde 'foodtrucks', veredelde kramen op wielen. Kraamkost, dachten wij, is het soort van voeding dat we en passant bij een kraam kopen: variërend van friet tot gedroogde haring.


HELEMAAL FOUT
Fout! Grondig fout dus! Het gaat - volgens opa Van Dale, die de poll over het woord van het jaar organiseerde in Vlaanderen en in Nederland - om 'een maaltijd als een cadeau voor een pas bevallen moeder en haar gezin'. Er wordt aan pas bevallen mama's veel geschonken, maar een cadeaumaaltijd, dat was ons niet bekend. Integendeel, wij herinneren ons dat wij indertijd - ruim een kwarteeuw geleden intussen - vooral zelf mochten schenken. Inschenken. Schuimwijn, fruitsap en bier werden bij bakken bi…

BELEEFD. Connie Palmens 'Jij zegt het' ruim 20 keer 'herdrukt' op één DasMag-avond

Afbeelding
Het moet vanop afstand een prachtig beeld zijn. Huiskamergeluk. Of zoiets. Zwak licht, een bank en 10-tal rode stoeltjes in een kring. Een gevarieerd gezelschap, met boek op schoot, Duvelglazen in gespreide orde voor zich en voor een gedoofde leeslantaarn, diep in een sprookjesfauteuil, klein, een vinnige dame met leesbril. Met wat nadrukkelijke onhandigheid steekt ze haar smartphone boven zich uit om de 25 lezers te laten luisteren naar Tom Waits' Waltzing Mathilde.
En het duurt geen tijd of we zitten met zijn allen mee te neuriën. Maak dat mee! Met Connie Palmen. 

INVENTIEVE NEDERLANDERS 
Dat deden we. Zaterdagavond. In Tutti Fratelli van Reinhilde Decleir in de Antwerpse Lange Gasthuisstraat. Een bijzon
der avond, met dank aan de inventieve Nederlandse jongens van Das Magazin die er hun DasMag-Festival uitrolden over zalen en zaaltjes in de binnenstad.


Wij hadden ons dus ingeschreven voor een avond over Jij zegt het, het nieuwe boek van Connie Palmen. Bijna een kwarteeuw gelede…

VASTGESTELD. De Vrouw is boos en gekrenkt. De kranten blijven onaangeroerd... Op zoek naar 'perrongeluk'

Afbeelding
De kranten gaan zaterdagochtend niet open. De stapel blijft onaangeroerd. Dat is nooit eerder gebeurd. Het blijft stil aan de ontbijttafel. Zelfs de poezen, die anders ook al onhoorbaar op hun poezezooltjes binnensluipen, houden zich gedeisd op afstand.
De Vrouw is boos. Heel boos. Haar gezicht laat er geen twijfel over. De glimlach van de doordeweekse ochtenden is ver weg.

INGEHOUDEN WOEDE
Om haar woede te horen, hoefden we niet eens te luisteren. Het was een ingehouden, stille woede. Van machteloosheid, van ontgoocheling, haast van verbittering, merken we ongerust op.

Het ligt niet aan ons. Dat maakt het nog erger. We begrijpen dat we er niet meteen iets aan kunnen veranderen. Zeker niet aan die stapel kranten. Daar staat het immers zwart op wit - behalve op de front van De Morgen - waarover de kranten zich 'druk' maken:  over het spoorpersoneel, over de stakingsdreiging, over het statuut, over vakantiedagen bij de vleet...

KOP VAN JUT
"Wij zijn overal Kop van Jut"…

ERVAREN. En ineens vonden we de grappen en grollen van De Slimste Mens onnozel...

Afbeelding
Thuis na het werk. Wat later dan doordeweeks. De Vrouw heeft een late dienst. We gooien ons in onze enigheid voor het scherm en surfen van 1 tot 171. We zijn lui, hebben geen zin in ernst en dus wordt het luim. De Slimste Mens. Met ondertiteling. Want we begrijpen die Sam Louwyck niet en ook Jan Paternoster mist articulatie. En dan ineens... smaken de grappen en grollen zuur. We vinden het simpelweg onnozel. De clou van het gelach ontgaat ons of hoe zeg je dat... Met de Iedereen Buffalo-kreten is het niet anders.

EN 'S AVONDS BEGINT HET TE DAGEN
Het is intussen laatavond, voetbalgewijs is het dolle pret in Gent lezen we op Twitter en het begint te dagen dat we onze tijd zin- en roemloos zitten te verdoen, terwijl in de kamer hiernaast de Ochtendgave van A.F.Th. Vander Heijden ligt te wachten en een poëziebundel van Sebald, twee nieuwe, pas aangeschafte boeken. En Jij zegt het van Connie Palmen, die we zaterdag ontmoeten, ligt open op pagina 73...
De tv gaat uit. De poezen komen naa…

GELEERD.Het domein Villa Europa gaat dicht, de residenten houden hun kamers op slot

Afbeelding
Villa Europa gaat op slot. Het in verval geraakte hekken aan de rand van de tuin wordt hersteld. De scharnieren van de poorten zitten vast. Gehaaste werklui repareren de toegang. Voortaan betreedt niemand het domein nog onaangekondigd.
Binnenin de villa zijn werklui aan de slag.

FRANS SALON
De kamerhoge ramen van het grote, rijkelijk gedrapeerde Frans salon krijgen rolluiken. Het lijkt nergens op, maar het gaat om 'veiligheid' en 'geborgenheid' leggen de residenten van het salon breedsprakerig uit. Ze willen overigens niet langer gebruik maken van de gemeenschappelijke keuken - niets gaat boven de eigen, Franse keuken, luidt het. Rond het aanpalende, weelderig ingerichte terras installeren ze schermen, zodat hun kinderen bij het spelen niet langer gestoord worden door het janhagel van de buren, dat maar over een gebetonneerd koertje beschikt.

JONGSTE GASTEN
De jongste gasten die zich in de landhuisjes aan de rand van het domein Villa Europa installeerden, zijn de grootspr…

HERINNERD. Sinterklaas, van nijptang-kraan via microscoop naar vliegenambulance...

Afbeelding
Het waren van de moeilijkste nachten, die van 5 op 6 december, indertijd. We probeerden steevast te dromen over een grote ontgoocheling, in de wetenschap dat dromen altijd bedrog zijn. Het hielp, wonderwel...
Sinterklaas had ons doorgaans al te kennen gegeven dat hij ons wist wonen. En elk jaar opnieuw schrokken we ons haast dood. Op een van de donkerste novemberavonden vlogen door het hoge, smalle keukenraam ontelbare picknicken en snoepgoed met veel lawaai de huiskamer binnen. We liepen dan altijd naar het raam in de hoop een glimp van Sinterklaas of van zijn knecht op te vangen, maar dat is nooit gelukt. Nooit een zwarte hand gezien - dat kon ook moeilijk in het donker - maar evenmin zagen we een witte handschoenhand...

VERWACHTINGEN
De brieven met wensen waren altijd op tijd in de schoen gestopt en ze werden altijd keurig opgehaald. De wensen waren zelden overdreven groots en meestal ook vrij duidelijk: een kraan, een miniatuurauto (met sirene of zwaailicht) of een trein. En zus? D…

VERBAASD. En ineens is 'Kaat' uit Thuis een journaalitem...

Afbeelding
Eén van de avondjournaals op Eén van de week sloot met een item over de naamsverandering van Franky uit de soap Thuis. Hij werd een zij en heet voortaan Kaat. De Thuis-volgers wisten dat al - nieuws was het dus niet meer - en voor wie Thuis niet volgt, is het bericht totaal zinloos. Wat doet zo'n item dan in het journaal, vroegen wij ons af. We blijven het antwoord schuldig

AUTOPROMOTIE
Tenzij het bericht bedoeld was als autopromotie voor de zender en zijn producties. Maar verwachten wij dat van een journaal op Eén? Wij in geen geval.
Natuurlijk, elke vorm van fictie heeft zijn eigen werkelijkheid en dat de werkelijkheid ook altijd wel een portie fictie meedraagt, tot daar aan toe. We stellen alleen maar vast dat in onze samenleving werkelijkheid en fictie almaar meer mengvormen worden en daarmee maken wij het onszelf en onze samenleving alleen maar nodeloos complexer.

ERVAREN. Een 'moordavond' met Saskia De Coster in Boekhandel Theoria Kortrijk

Afbeelding
Avonden plannen, het blijft een heikele onderneming. Het lag al een heel tijdje vast en we zouden de avond absoluut niet missen. We hadden het lanceringsfeest van haar nieuwe boek Wat alleen wij horen gemist door onvoorziene omstandigheden. Zo'n leesclubavond van DasMag, waarvoor we het boek exclusief op voorhand - in de vorm van onhandige, of beter, onhandelbare drukrpoeven - thuis in de bus hadden ontvangen. De avond zelf zou Saskia De Coster ons het voorstellen in zo'n beperkte groep. Helaas, we konden er niet heen. Erger nog, het 'echte' boek lag er op ons te wachten en het duurde eventjes voor de organisatoren het ons thuis konden bezorgen.

TUSSEN BOEKEN OVER BOEKEN
En nu kwam Saskia De Coster naar Theoria in Kortrijk. Tussen boeken over boeken met alleen maar mensen die van boeken houden. En we carpoolden met een naam- en dorpsgenoot. Al was het maar om de Vlaamse klimaatklungelaars een neus te zetten. Kortom, alles was er om er een heerlijke letterenavond van te…