Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit december, 2016 weergeven

In het hart van de nacht, in de mist van het oude jaar...

In het hart
van de nacht


Het ijzig zwijgen van de nacht breekt als de telefoon scherp schelt.

Een stem, helder, gehaast.

Blauwe flitsen glijden geluidloos over de zwarte spiegel van de straat  uit beeld


Er is licht in het huis dat anders,  zo in het hart van de nacht  – de op een na laatste nacht van het jaar -  zwart in duisternis op licht wacht.


Een straaltje bloed loopt langs het achterhoofd, de rechterarm ligt op de koude vloer gekneld onder zijn zij in de ogen een zachte blik, die fluisterend spreekt
-‘zie mij hier nu liggen’ - zijn bleke lippen bewegen mompelend “Ik ben uit het bed gegleden…” Met zijn drieën, met zijn tweeën 
helpen we hem in bed.

Buiten, zeg ik, buiten is het ook gevaarlijk glad. 

Ik zie een glimlach, maar twijfel naderhand 
aan wat ik zag als ik merk hoe blauw de pijn kleurt op zijn gezwollen voet,
op zijn broze arm,
op mijn vaders hand.


Ik zwijg. En denk binnensmonds:
Het leven is een geschenk, dat geloven we, maar vergeten te vaak
we krijgen het niet  zonder pijn, niet zonder smart, denk…

NIEUWJAARWENS. Dat jongeren genoeg krijgen van het vintage-gedoe en ons eindelijk verrassen met iets nieuws

ERVAREN. En toen werd de feestzaal uit onze jeugd het rouwcentrum van ons dorp...

HERINNERD. Onze gemeentelijke kerststal was er een die zelfs de gelovigen niet wilden...

Onze gemeentelijke kerststal in de jaren zestig: een manshoge wastrommel op een voet. Ze had de schijn van inox, maar misschien was het gewoon goedkoop plaatijzer. Rond dus. Aan de buitenkant blauw. En binnen, onder enkele tl-lampen drie witte figuren, een soort van smalle, aaneengeklitte piramides: twee grote en in het midden een kleine. Wie van de twee grote nu precies Maria was, daar hadden we het raden naar. De kleinste onder de grote, misschien? Over het kindeke was geen twijfel: dat lag - stond eigenlijk - in het midden. Ze leken alle drie van isomo, dat was toen - we zijn in de jaren zestig -  iets nieuws waarvan we vooral wisten dat het vreselijk kon piepen als we daarmee over een raam wreven. Piepschuim dus. Maar daar leek het alleen maar op. Vermoedelijk waren ze uit een zwaardere materie opgetrokken, want de trommelstal is nooit aan het rollen gegaan toen het ging waaien.

MODERNISTISCH OF ZOIETS Niemand moest die stal. We vonden het alweer typisch voor ons dorp: het leek ne…

GEZIEN. In de achtertuin van het Lijsternest...