Doorgaan naar hoofdcontent

VERWONDERD. Crisis is niet alleen van deze tijd, maar van alle tijden, meneer Rogier De Langhe...

"Niet de rijken, maar de jongeren zullen de crisis betalen", kopt De Morgen-bijlage boven het interview met economiefilosoof Rogier De Langhe. De man heeft een indrukwekkende staat van dienst - economie, wijsbegeerte, onderzoek in Helsinki, Tilburg en aan de UGent - en weet ongetwijfeld waarover hij het heeft. Maar gaandeweg het interview evolueerden wij van licht geraakt naar geërgerd om de bijlage uiteindelijk verontwaardigd in de prullenmand te werpen. 

Eén constante: crisis


"Ik ben geboren in 1992," zegt Rogier De Langhe, "en heb alleen maar crisissen gekend. In 2000, toen ik begon te studeren, barstte de dotcom-zeepbel. Daarna kwamen de oorlog in Irak, de financiële en economische crisis, de eurocrisis, de recessie..."
Daar zijn we het volkomen mee eens. Maar, beste Rogier De Langhe, crisis maakte daarvoor ook al deel uit van ons leven. Toen wij amper 18 waren, betoogden wij al tegen besparingen in het onderwijs. Er werd gedreigd met een numerus clausus in de lerarenopleiding. En ja, er was geen werk voor jongeren toen en al zeker niet voor jonge leraren.

Nepstatuten

We werden in allerlei foute arbeidscircuits gestopt - DAC'ers, BTK'ers en wat al niet - stuk voor stuk arbeidssystemen die onderbetaald werken in een quasi niet-gewaardeerd statuut - pas op, het is tijdelijk, gooiden ze ons in het gezicht én... wees vooral blij dat  je toch iets kan en mag ondernemen..."
De gevolgen van al dat creatief gepruts met arbeidsstatuten zullen we overigens ook straks wel voelen in onze pensioenportemonnee.

Tunnels met en zonder licht

De crisissen zijn blijven komen. De ene na de andere. Wijlen premier Martens ontwaarde ooit wel eens wat licht aan het eind van de tunnel. Dat licht is er nog, ginds, maar uit de tunnel zijn we niet geraakt. Waren wij de eerste generatie die te maken kreeg met crisissen? Nee, onze ouders groeiden op in oorlogstijd  en ja, in die jaren zestig ging het ineens vooruit. Maar ze kwamen verdomd van ver.
Uw generatie verkeert in crisis. Waarover ze met smartphones kunnen communiceren vanuit hun studieplekken over heel Europa. Om maar iets te noemen.
U heeft lang gestudeerd, lezen wij. Prijs u gelukkig! Wij moesten snel aan de slag en leverden onze ouders onze eerste jaarlonen, zodat ook zij eindelijk wat ruimte kregen om wat breder te leven. Gebeurt dat nu nog? We weten het niet, maar we vermoeden van niet, maar stel het niet voor alsof onze generatie haar steentje - sorry, haar steen - niet heeft bijgedragen. 

Babyboomers

U wijst de generatie van babyboomers met de vinger in het interview. De jongeren betalen de pensioenen van vandaag. Nou en? Wij deden net hetzelfde. In een tijd waarin inderdaad mensen heel vroeg met pensioen gingen. Ze maakten plaats voor jongeren op de arbeidsmarkt. Dat wil die generatie van nu wel eens vergeten.
En ja, wij zullen vermoedelijk langer werken dan onze ouders. En uw generatie, beste Rogier De Langhe, zal nog langer werken. Met dat verschil dat wij helemaal geen uitgebreid vaderschapsverlof konden nemen, dat wij de boot van de loopbaanonderbrekingen hebben gemist en dat wij al evenmin nog aanspraak kunnen maken op zogenoemde landingsbanen. Het loopbaancomfort waar uw generatie zal van genieten, was niet aan ons besteed. Ook dat vergeet u in uw betoog.

Generatieoorlog

We vrezen dat Hugo De Ridder met zijn generatie-oorlogsverhaal indertijd een visionair boek heeft geschreven. Wij hadden gehoopt dat hij verkeerd was. Maar we stellen vast dat wij met uw generatie een bijzonder op zichzelf gerichte generatie hebben klaargestoomd die alles in het werk zal stellen om onze generatie - we zijn toevallig met velen, daar hebben wij geen schuld aan - met schuld te stigmatiseren. Dat is niet alleen onrechtvaardig, het is bovendien gevaarlijk.

Populaire posts van deze blog

GEBOREN. Als onze dochter moeder wordt... welkom, kleine Georges!

IN MEMORIAM. Moeder, je leven was een milde mozaïek van het kleine, goede gebaar

VADERDAG. Voor de laatste keer doe ik voor hem wat hij jarenlang voor mij deed...

Ze ligt hier voor me, de vensterenveloppe van de Federale Overheidsdienst Financiën. Uitgerekend op Vaderdag. Zijn naam erop en het adres waar hij intussen al meer dan een jaar niet meer woont. Er lagen er omstreeks deze tijd jarenlang talloze van die enveloppes bij hem, bij ons, thuis op tafel. Van mensen, die net als ik, er weing of geen kennis van hadden wat waar precies moest worden ingevuld.

Voor en na de komma Hij kon dat natuurlijk wel en hij had er ook altijd zin in. In gecijfer, zelfs tot ver na de komma. Wij strandden doorgaans al ruim voor we nog maar een komma konden vermoeden. Dat aangifteformulier, dat van hem en moeder, dat van kennissen en vrienden, dat van familie, dat was haast een leven lang zijn zorg. Terwijl wij seizoensgebonden leefden, leefde hij op het ritme van de aanslagjaren. Met terugwerkende kracht, haast. Ook dus nu weer, met dat aangifteformulier dat een jaar na zijn overlijden arriveert.

Koud zweetEn nu, op Vaderdag, ligt die mosterdgele vensterenvelop…

HERINNERD. In Memoriam. Gabriël Gheysen, meester én een maestro con brio

Terpsichore. Daar moeten wij aan denken als we het overlijden vernemen van Meester Gabriël. De herinnering voert ons terug naar de Kortrijkse stadsschouwburg. Een zondagmiddag. Terpsichore is het keuzewerk waarmee de harmonie De Kunstvrienden op het provinciaal concours haar plaats in de hoogste afdeling verdedigt. Een werk van de onlangs overleden André Waignein.

BEMOEDIGENDE BLIK
De klarinetten zetten het stuk bijna - bijna - geluidloos in. De zenuwen zijn zo gespannen dat we ze van mekaar in de klank van onze klarinet horen. Onze dirigent Meester Gabriël voelt als geen ander de spanning, hij is een en al concentratie, maar  hij weet dat die 2de en 3de klarinetten niet al te zelfzeker en klankvast zullen beginnen.  Hij kent zijn pappenheimers. Een lichte bemoedigende blik volstaat, en hoor,  het lukt, we zijn vertrokken...


PASSIE, JA. MAAR BEHEERST
Geen show, geen wilde von Karajan-gestes, geen tirades, geen glamour. Daar paste hij met een zekere cool voor. Geduld, concentratie, gedr…

BEGREPEN. Gennez' voorstel voor schooldag van 8 tot 18 is minder waanzinnig dan het lijkt...

Er wordt nogal te keer gegaan tegen het voorstel van Caroline Gennez (SP.a) over die schooldag van 8 tot 18 uur. Ook mevrouw Van Hecke van het vrij onderwijs vindt het - zo lees ik in de kranten - maar niks. En dat verbaast me niet weinig.
Want uitgerekend dat vrije net was indertijd toch dé kampioen om kinderen en jongeren 'godganse' dagen binnen de schoolmuren vast te houden, neen?
Als wij eventjes uit ons vat nostalgie tappen, dan herinneren wij ons dat wij op het college 's ochtends om 8 uur werden verwacht en dat wij de poorten van datzelfde college 's avonds om precies 19 uur weer zagen openzwaaien om ons naar huis te laten fietsen. Van 8 tot 19 uur was dat dus.

Studie, studie, studie en studie

Lange dagen waren het. 's Winters vertrokken we in de duisternis, 's avonds keerden we in het donker huiswaarts. We waren minstens 12 uur van huis. Van halfacht, ten laatste tot half acht, ten vroegste.
Waarvoor we al die tijd van doen hadden? Studie. Er was studie v…

GEHOORD. Beeldend dialect: een huis gelijk een 'kwakkelmute'

We wisten niet eens meer dat het bestond, of beter, dat het had bestaan. Een kwartelkooi. In 't West-Vlaams ook wel eens kortweg 'kwakkelmute' genoemd. Wie denkt nu nog aan kwartels? Aan kwakkels worden we geregeld herinnerd, maar aan de volgens Van Dale 'verouderde en gewestelijke' variant kwakkel voor kwartel veel minder.

Kwartels
Maar vandaag doorkruist het woord ineens een gesprek. "De kwakkelmute is verkocht', zei iemand me vanochtend. 'De wat is verkocht?' De kwakkelmute, het huis ginds...'
Bedoeld was een villa in de buurt, daterend uit, naar we schatten, de jaren zestig. Met een rond torentje in de voorgevel.

Sympathie Leek dat nu op een kwartelkooi? Eigenlijk wel. We hebben het moeten opzoeken, want zo'n kwartelkooi zat heel ver aan de achterkant van ons geheugen. De vergelijking tussen de kooi en het huis hadden wij nog niet eerder gehoord. Waar de naam voor dat huis vandaan komt, wist men ons niet te vertellen. 'Wij noemden dat…

GESPANNEN. De langste dag: toch even gevreesd dat er geen einde aan kwam...

Het heeft niet veel gescheeld. Het zag er zelfs naar uit dat hetDat vandaag tot morgen liep. Zo lang duurde vandaag. Op zich niet vreemd, de kalender wist het op voorhand, het was de langste dag van het jaar. Maar het was wel de eerste keer dat er bijna geen einde aan kwam, toch niet vandaag. Zo lang als vandaag duurde de langste dag nooit eerder. Vermoeden wij. Waaraan dat ligt, zal onderwerp van onderzoek zijn, denken wij. Of we dat ook op rekening van de klimaatverandering kunnen plaatsen? Misschien wel. De tijden veranderen, dat weten we intussen, zo oud zijn we al, maar dat nu ook de tijd zelf op de loop is, dat zou wel eens een totaal nieuw gegeven kunnen zijn.
ging gebeuren.

Het was behoorlijk spannend dus. Je mag er niet aan denken wat de gevolgen hadden kunnen zijn als morgen te laat kwam omdat vandaag buiten alle proporties was blijven duren.Want dan zou gisteren op dit ogenblik voor een deel vandaag zijn geweest en waren wij door het verleden ingehaald. En daarop, zo leer…

In memoriam Godfried, een man met passie én overtuiging

We hadden in die dagen een bandopnemer thuis. Hij stond in het bureau van mijn vader. Boven de lade met banden waarop gecopieerde schlagers stonden, Duitse blaasmuziek en James Last-achtige melodieën. Een platendraaier kenden we, maar dan vooral van 'zien', elders, bij vrienden. Of bij Godfried. Die beschikte niet alleen over een platendraaier, maar ook over een versterker en een stel boxen die ervoor zorgden dat je je in een concertzaal waande als hij bij hem thuis een plaat draaide. Een orkestbewerking van Mussorgski's Schilderijententoonstelling kon hij doorheen het hele huis laten daveren. En bij het draaien van Webers klarinetconcerto hoorde je zo de sleutels van de klarinet bewegen. Alsof je naast de solist stond.
Open geest Het huis van Gdofried leende zich daar ook toe: het was een van die jaren eind-jaren-zestig villa's - alles gelijkvloers - met grote open ruimtes, waarin je je vrij kon bewegen, niet gehinderd door deuren. Met ramen die je een breed en open bee…

GETWIJFELD. Tegen beter weten in: er stak avontuur in die lintbebouwing

Er is heel veel tegen. Daarover zijn we het eens. Ze is van alle te. Te duur, te gevaarlijk, te lelijk, te ruimteverslindend... Over die lintbebouwing in onze dorpen en randsteden valt weinig positiefs te vertellen. Dat heeft onze Vlaamse Bouwmeester goed gezien. En toch, toch lag ze ons na aan het hart, die lintbebouwing. Nog altijd eigenlijk. Tegen beter wet
en in.

GRASLINT
"Een huis zonder land is een huis zonder eten." We horen het onze grootoom nog zeggen. Kan bijna niet anders, hij zei het haast elke dag. De oorlog, weet u wel. En daarna. "We kwamen bij valavond thuis van het werk, gooiden onze jas op de haag, namen de spade en  legden de akker in winterbedden...En 's zomers was het vroeg dag, we moesten met de oogst naar de vroegmarkt..."
De winters zijn intussen lang geen winters meer en nog maar weinigen onder ons zullen als ze het over winterbedden hebben hun akkers bedoelen. Grasland werden ze, die akkers. De een na de ander. Achter het straatlint tek…

TERUGGEBLIKT. In Memoriam. Etienne Vanherck: rebelse priester, begeesterende proost

Vanavond vernemen wij via onze nieuwswebsite kw.be het overlijden van Etienne Vanherck. Hij overleed aan de gevolgen van een slepende ziekte. Hij werd amper 69 jaar.
Het bericht catapulteert ons meteen terug naar de jaren zeventig, naar het Izegemse Sint-Jozefscollege waar hij als studiemeester van de hoogste jaren aan de slag was.

TARZAN
Tarzan werd hij genoemd. Waar de bijnaam Tarzan precies vandaan kwam? Hij zal het ongetwijfeld geweten hebben en het met veel gebaren en 'in vet' verteld hebben, maar wij weten het niet meer. Zijn imposante verschijning? Wellicht. Zijn stem? Allicht. Hij had een stem als een klok, met een rollende r, hij had - tegen wil en dank - gezag, maar deed daar zelden een beroep op.

ROKEN
Hij werd in 1972 tot priester gewijd en was dus een vrij jonge priester op het college. Maar hij was vooral een rebelse priester. Geen roomse boord, geen zwart kostuumpak, wel nog een stofjas... Hij was ook proost van de KSA in ons dorp en toen we KSA-leider werden, ko…