Doorgaan naar hoofdcontent

RETRO. Vakantie was... vaak doelloos dobberen op een zee van tijd

Vakantie was, zo herinneren wij ons, ...

... vaak doelloos dobberen op een zee van tijd, in een schuit die voer onder de vlag verveling;


Vakantie was, zo herinneren wij ons, ...

...  op het leeg gerooide aardappelveld tunnels graven, net zo ver tot de angst voor het instorten ervan onze spierkracht verlamde en we het veld  pokdalig achterlieten;
... na de Tour de France-rit op onze fietsen snellen en ons op de kleine, voorzichtig steile asfaltweggetjes in de buurt in een vervaarlijke bergetappe wanen;
... een touw twee meter hoog over de breedte van de weg spannen en volleybal spelen en gokken dat wie met de wagen onder het touw doorreed al of niet zijn hoofd zou intrekken;
... speciaal daartoe door onze grootmoeder aan mekaar genaaide lakens over de hoge schommel gooien om toch ook een tent in de tuin te hebben;
... toen we de tent uit pure verveling afbraken, die lakens gebruiken als toneeldoeken waarmee we de garage ombouwden tot een theater. 


Vakantie was, zo herinneren wij ons, ...

... de vijver leegpompen, schoonmaken en vervolgens in de met proper water gevulde vijver doen alsof we erin zwommen;

... na tien uur 's avonds bij de invallende duisternis het gras maaien met de machine waaraan we zaklampen hingen om op die manier het nachtelijk maaidorsen na te spelen;
... een rugzak volproppen met proviand voor een hele dag stappen naar een bos-restantje in de buurt en een uur later alweer thuis arriveren omdat het restantje bos nog kleiner was dan we ons hadden voorgesteld;
...bij de eerste donderslag van een onverwacht opkomend hevig zomeronweer rijdend van onze fiets springen - want van metaal en té gevaarlijk, dachten we - en spoorslags naar huis lopen, terwijl we onze fiets achteloos achterlieten op straat;
... een Vietnam-bombardement imiteren door wat plasticfolie dat we in onze handen hielden, te laten branden en de brandende druppels als vuurbommetjes in het afgestorven gras van een grachtkant laten vallen...

Vakantie was, zo herinneren wij ons,...

... die ene vakantieuitstap die we maakten en waarvoor we daags voordien vroeg in bed moesten om 's ochtends om vijf uur te vertrekken richting Brasschaat, waar we veel te vroeg bij onze oom en tante arriveerden om er vroeg in de vooravond weer huiswaarts te keren;
... avonden op straat luistervinkend doorbrengen tussen de volwassenen die er sterke en naarmate de avond vorderde en wij onzichtbaarder werden straffere verhalen vertelden over de oorlog, over hun jeugd en over vreemde vrouwen en gevaarlijke mannen...
...op één regendag alle opdrachten uit het vakantietakenschriftje dat we op school hadden gekocht afwerken. Waarmee niemand er zich nog wat van aantrok;
...op de garagezolder een stoommachine in mekaar knutselen en niet verder raken dan het monteren van een kaarsje onder een leeg erwtenblik;
...plannen smeden om een raket te bouwen waaruit we parachutes wilden schieten. De parachutes waren snel geklaard - al kostte dat enkele zakdoeken -, maar de raket kwam nooit los van het tekenpapier...

Vakantie was, zo herinneren wij ons,...

... met een paraplu van de schommel of de trapladder springen in de hoop een eind ver te zweven, zoals de parachutisten dat deden die op zomerse middagen massaal gedropt werden uit laagvliegende Flying Boxcars...
... lezen, opnieuw lezen en lezen...kranten, Knack, Vlaamse Filmpjes - vooral die van commissaris Buldog - , bib-boeken, etiketten
... op regendagen de Ronde van Frankrijk naspelen met knikkers in de veranda van onze neven... en commentaar à la Fred Debruyne opnemen op een bandje waardoor die ene opname van onze intussen overleden grootmoeder voorgoed was gewist...
...de tijd van de 'grote werken' in de tuin: een vijver uitgraven, een serre bouwen, een eendenhok verbouwen...
...met de grote middelen de 60 meter lange en 2 meter hoge tuinhaag aan de straatzijde scheren. Waar we de meeste tijd besteedden aan het aanbrengen van wegmarkeringen op de stoep, de installatie van de stelling... waardoor de vakantie finaal bijna te kort duurde en onze buurman bijsprong...

Vakantie was, zo herinneren wij ons,...

...hele namiddagen toeven op de bank voor de boomgaard van de 19de eeuwse tweewoonst waar een grootoom en -tante woonden en waar het de 'zoeten inval' was voor jonge gasten als wij toen en waar liters koffie vloei
den en waar we ongestoord uit Nonkels pijpen konden roken...
...verdrinken in heimwee naar plaatsen waar we nooit geweest waren in vervlogen tijden die niet de onze waren...
... toen blauw naar Nivea-zalf geurde, zoals de blauwe strandballen die bij ons thuis alleen het water van de vijver proefden, nooit het zilte zeewater...

Populaire posts van deze blog

OPGEMERKT. Voor het eerst weer dagen zonder...

Het was wennen. Hij was er niet vandaag. Niet vanmorgen, niet vanmiddag en vanavond al zeker niet. De voorbije dagen, weken, ja zelfs maanden, was hij er wel. Vrijwel altijd. Hij liep eens voor, dan weer naast me, vaak ook achter me. We waren doorgaans eensgezind, als we vooruit wilden, volgde hij. Hij wees ook wel eens de weg en dan volgde ik zonder aarzelen.

Een enkele keer vreesde ik dat hij het zou opgeven. Vooral als hij tegen een boom aanliep, of rakelings langs een paal scheerde. Of - en dat vond ik dan wel grappig, hij misschien ook wel, maar dat liet hij nooit zien. Zijn mimiek was zachtjes uitgedrukt nogal expressieloos - hij botste vlakaf tegen een muur. Ik pestte hem daar wel eens mee. Maar het bracht hem nooit van de wijs, hij liep dan gewoon langs de muur, op de muur, over de muur. Het putte hem maar zelden uit.

Maar vandaag was hij er niet. In de verste verte niet. En ook al zei hij nooit iets, ik miste hem vandaag. Zo'n compagnon de route, letterlijk, maakte de rout…

Help, Sinterklaas is een vrouw...

Het moest er van komen, natuurlijk. Wie erkenning wil als Werelderfgoed, moet zich buiten zijn dorp wagen en zich aan de wereld presenteren. Dat niet iedereen dan applaudiseert met wat je presenteert, hoort er bij. Geef toe, wie niet van kindsbeen af vertrouwd is met de Sinterklaastraditie, moet daar ongetwijfeld vragen over hebben. Niet alleen over het zwart van de knecht van Sinterklaas, maar ook over de outfit van de Sint - een bisschop dan nog wel - en niet in het minst over de vreemde 'pedagogiek' die hij met zich meevoert over de daken. Waar ouders niet in slagen, lost hij in het slechtste geval met 'zak en roe' op en in het beste geval koopt hij de kinderen om met speelgoedgeschenken. Overigens, waarom was er ook nooit eerder protest van vrouwen tegen die homogeen mannelijk gezelschap?
Voor de eeuwigheid Tradities moeten we in ere houden, wordt er bij hoog en bij laag beweerd. Maar is dat zo? Laat ons hopen dat dit niet per se het geval is. Het alternatief - een…

IN MEMORIAM. Moeder, je leven was een milde mozaïek van het kleine, goede gebaar

TERUGGEBLIKT. In Memoriam. Etienne Vanherck: rebelse priester, begeesterende proost

Vanavond vernemen wij via onze nieuwswebsite kw.be het overlijden van Etienne Vanherck. Hij overleed aan de gevolgen van een slepende ziekte. Hij werd amper 69 jaar.
Het bericht catapulteert ons meteen terug naar de jaren zeventig, naar het Izegemse Sint-Jozefscollege waar hij als studiemeester van de hoogste jaren aan de slag was.

TARZAN
Tarzan werd hij genoemd. Waar de bijnaam Tarzan precies vandaan kwam? Hij zal het ongetwijfeld geweten hebben en het met veel gebaren en 'in vet' verteld hebben, maar wij weten het niet meer. Zijn imposante verschijning? Wellicht. Zijn stem? Allicht. Hij had een stem als een klok, met een rollende r, hij had - tegen wil en dank - gezag, maar deed daar zelden een beroep op.

ROKEN
Hij werd in 1972 tot priester gewijd en was dus een vrij jonge priester op het college. Maar hij was vooral een rebelse priester. Geen roomse boord, geen zwart kostuumpak, wel nog een stofjas... Hij was ook proost van de KSA in ons dorp en toen we KSA-leider werden, ko…

HERINNERD. NRC plaatst Thomas Blondeau in galerij van de 13 bijzondere mensen van wie afscheid werd genomen

Op haar Facebook-pagina brengt NRC een eerbetoon aan  13 bijzondere mensen van wie we noodgedwongen afscheid moesten nemen in 2013. Thomas Blondeau is één van die dertien. Hij prijkt er naast onder anderen Nelson Mandela, Lou Reed, Prins Friso,  Gerrit Krol, Margaret Thatcher en  Hugo Chávez. Met een citaat van Thomas Blondeau als kop van het eerbetoonstuk: “Ik wil best groots en meeslepend leven maar meestal heeft mijn trein gewoon vertraging.”
Hij overleed geheel onverwachts, door een hartslagaderbreuk. In een interview in nrc.next van het weekend ervoor stond nog beschreven hoe goed het met Thomas Blondeau ging: hij had, na een lange worsteling met liefdesverdriet, net een nieuwe vriendin. En zijn derde boek, pas verschenen, kreeg goede recensies. Collega’s en lezers en vrienden waren het erover eens. Met de dood van Blondeau ging een van de meest talentvolle en beloftevolle schrijvers van Nederland verloren.


Zijn gave om het bijzondere aan het alledaagse te verwoorden, met de no…

BEGREPEN. Gennez' voorstel voor schooldag van 8 tot 18 is minder waanzinnig dan het lijkt...

Er wordt nogal te keer gegaan tegen het voorstel van Caroline Gennez (SP.a) over die schooldag van 8 tot 18 uur. Ook mevrouw Van Hecke van het vrij onderwijs vindt het - zo lees ik in de kranten - maar niks. En dat verbaast me niet weinig.
Want uitgerekend dat vrije net was indertijd toch dé kampioen om kinderen en jongeren 'godganse' dagen binnen de schoolmuren vast te houden, neen?
Als wij eventjes uit ons vat nostalgie tappen, dan herinneren wij ons dat wij op het college 's ochtends om 8 uur werden verwacht en dat wij de poorten van datzelfde college 's avonds om precies 19 uur weer zagen openzwaaien om ons naar huis te laten fietsen. Van 8 tot 19 uur was dat dus.

Studie, studie, studie en studie

Lange dagen waren het. 's Winters vertrokken we in de duisternis, 's avonds keerden we in het donker huiswaarts. We waren minstens 12 uur van huis. Van halfacht, ten laatste tot half acht, ten vroegste.
Waarvoor we al die tijd van doen hadden? Studie. Er was studie v…

GELEZEN. Sinterklaas: open brief van Nicodemus naar aanleiding van de Pietenkwestie

Aan al wie het lezen wil, aan allen die de tradities hoog  in het vaandel voeren en aan alle overzoenlijken,

U kent mij niet, vrees ik. En hoewel ik u volkomen begrijp, betreur ik het. Misschien, heel misschien herinneren uw ouders mij nog. Mijn naam is Nicodemus. Zegt u dat iets?  Nee? Jammer. Maar vraag het eens aan uw ouders. Als ze heel diep nadenken zal hen het beeld dagen - hoop ik - van een man in pij, zonder mijter, zonder staf, die de Sint mocht vergezellen. Samen met een van de Pieten. We waren met zijn drieën als we halfweg november de kinderen thuis bezochten.

SCHRIFTGELEERDE Piet droeg de zak, ikzelf mocht het Boek van de Sint torsen en het hem aanreiken zodra hij  bij de kinderen thuis hun rapportje voorlas. De wensen van de kinderen mocht ik dan weer noteren in het Boek. Ik was niet voor niets een 'schriftgeleerde'. 
Dat waren leuke tijden, herinner ik mij, met veel plezier. Het is me nog altijd niet duidelijk waarom ik ineens niet meer mee hoefde op Sintentocht. N…

GEZIEN. Herfst: als stilte de uitgelatenheid van de zomer overstemt...

GEBOREN. Als onze dochter moeder wordt... welkom, kleine Georges!

HERINNERD. Er hangt vuur in de lucht. Dat deugt niet, zei de grootmoeder

- Er hangt vuur in de lucht, zei de grootmoeder. Dat deugt niet.
- Precies gelijk in '40, zei de oom.
- Dan kleurden avonden ook in bloed en vuur, zei de grootmoeder. En het zijn weer rare tijden.
- De Rus maakt vreemde bokkesprongen en de Amerikaan wordt nerveus, zei de oom.

GESPANNEN Ik luisterde gespannen. Keek door het raam en zag hoe de hemel leek te branden.
- Geen twee zonder drie, zei de grootmoeder.

Dat begreep ik niet. Geen twee wat? De Rus, de Amerikaan en wie nog? Wij? Of gaat het over oorlogen. Stond ons de Derde te wachten? Ik ging dicht bij de radio zitten die avond om het Nieuws te horen. Er was oorlog in Vietnam en elke dag hadden ze het erover. Ook als er geen vuur of bloed te zien was in de lucht.
PASSIE
En kijk, een halve eeuw later kleurt de hemel net zo geel van vlammen en rood van bloed. En we prijzen ons gelukkig dat we onze kinderen bij dat soort avondlijk schouwspel eerder over passie dan over oorlog mogen vertellen.