Doorgaan naar hoofdcontent

ERVAREN. We bezochten Leiden, lazen Christiaan Weijts en ineens verscheen Thomas Blondeau...

Thomas Blondeau 
Leiden. We zouden bij onze terugkeer van Leeuwarden niet voorbij Leiden rijden. In de lokale boekhandels - en uitsluitend daar - verkopen ze immers de boekjes uit de Leidse Literaire Reeks. Eerder al opgezocht via de websites van de boekhandels, maar daar troffen we er maar één, soms twee werkjes uit de reeks van vier. Het meest recente boekje in de reeks is van Franca Treur.
Een ommetje voor Ilja L. Pfeijffer, Christiaan Weijts, Nico Dijkshoorn en Franca Treur: het is wel het minste wat we kunnen doen als we al helemaal naar het noorden van Nederland hebben gereisd. Bovendien wilden we het  beeld dat we van Leiden hebben uit de boeken van vooral Pfeijffer toetsen met de werkelijkheid.
Dat we er uitgerekend ook met wijlen Thomas Blondeau zouden worden geconfronteerd, daar hadden we niet op gerekend. Tot we 'Een verplaatsbaar feest' van Christiaan Weijts lazen, het derde boekje in de Leidse literaire reeks van (voorlopig) vier.


"VRIENDELIJK EN VILEIN"

Ineens stond hij daar, midden in het verhaal van Christiaan Weijts:
...een merkwaardige, wat gezette, geestige en uiterst gevatte figuur op wie je geen vat kon krijgen. Dandyesk en timide tegelijk. Vriendelijk en vilein. Hij kwam uit West-Vlaanderen, en zou in België een opleiding tot priester voortijdig hebben afgebroken. Na een of meerdere mislukte liefdes was hij in Leiden komen studeren, Literatuurwetenschap...
Verdomme, dachten wij, dat is hem! Dat is Thomas Blondeau ten voeten uit - behalve dat van die afgebroken priesteropleiding - zoals wij hem in september 2013 leerden kennen toen zijn 'Het West-Vlaams Versierhandboek' verscheen en we hem in het café van het Centraal Station in Antwerpen mochten interviewen voor onze Krant van West-Vlaanderen.We ontmoetten hem kort erna nog eens in boekhandel Theoria in Kortrijk, een hartelijke ontmoeting was dat.
Het verhaal van Christiaan Weijts eindigt omstreeks die tijd. Thomas is volop bezig met de utigave van zijn West-Vlaams versierhandboek. Ze kwamen mekaar nog maar sporadisch tegen, in de marge van literaire evenementen.

Soms zag hij (Christiaan Weijts) ze in De Pels, waar Thomas dan altijd net iets meer rechtop ging lopen, de trotse houding van de jongen die het gemaakt had, maar waar de onzekerheid doorheen gloorde. Hij had zich in het Amsterdamse bestaan geworpen, een woning weten te bemachtigen aan de Prinsengracht,. Hij kende alle circuits, kwam op de feestjes, stortte zich erin..
Kort daarop vertelt Christiaan Weijts - we zijn dan inmiddels oktober - hoe hij op een avond naar café De Pels in Amsterdam reist voor de dodenwake voor Thomas. Een wake 'waar een stille waardigheid van uitging die elke voorbijganger de mond snoerde en die hem enige ogenblikken op de brug liet stilstaanen er de reling van liet grijpen met een steek in zijn hart.' 

 

BLONDISMEN


Het verhaal van Christiaan Weijts leidt ons naar de b-boekenplank in onze huisbibliotheek, waar we Het West-Vlaams Versierhandboek en Donderhart vinden. We lezen nog eens wat fragmenten uit beide boeken en overtuigen onszelf om ze de komende weken helemaal opnieuw te lezen. We zien Thomas, in Theoria in Kortrijk, naast ons, terwijl hij zijn boek signeert, we zwerven over het webstekken die iets of heel veel over hem en zijn boeken vertellen, we zoeken de 'blondismen' nog eens op - de onvervalste Blondeau-citaten die Hanna Bervoets had verzameld - en we stellen verontwaardigd vast dat DasMag ze heeft opgeruimd - zo staat het er op de landingspagina van DasMag.

Thuis prijzen we onszelf gelukkig. Over die tussenstop in Leiden. Hij bracht ons meer dan we hadden verwacht en voerde ons terug naar een jonge auteur van wie de boeken en verhalen een bijzondere plaats verdienen in onze bib en naar wiens gesprekken die we hadden kunnen voeren we blijven luisteren. Dank u, Christiaan Weijts, voor dit fraaie kleinood!

Leidse Literaire Reeks, Uitgeverij Het Tillenbeest-Leiden. 4 delen. Ilja Leonard Pfeijffer, Nico Dijkshoorn, Franca Treur en Christiaan Weijts.  


https://dedaggedachte.blogspot.be/2013/12/herinnerd-nrc-plaatst-thomas-blondeau.html 


Populaire posts van deze blog

VERWARD. In hun eentje in bed en met tienduizenden op straat en in de wei...Pleidooi tegen het 'satten'

SAT. Zo heet de nieuwe slaaptrend. Sleeping Apart Together. Nieuw? Voor ons wel, maar voor een ruim deel van onze samenleving al niet meer zo nieuw, lazen wij vorig weekend in NRC Lux. Lepeltje lepeltje is uit, alleen slapen is in. "Een gezamenlijke slaapkamer is een achterhaald idee, jonge (verliefde) stellen slapen apart."
Zullen we gaan 'satten', vroegen wij hier gisterenavond. De tropische hitte had zich zo onder de dakpannen vastgezet, dat de ramen zichtbaar gingen zweten. Maar zelfs in dat soort ondraaglijke wakke nachten, wordt er bij ons niet  'gesat'.

BIJ DE DUIZENDEN

Het gaat, zo dachten wij toen we het stuk in de krant lazen, een vreemde kant op in onze samenleving. We zijn hyperindividueel en we worden het zo te zien nog het nog meer. Maar we
kunnen de straat niet meer op, geen plein of weide meer op, als we er niet met zijn duizenden samen zijn. We zweten en zwoegen ons schouder aan schouder, kont tegen kont kapot in de massa, we reizen naar magnee…

TERUGGEBLIKT. In Memoriam. Etienne Vanherck: rebelse priester, begeesterende proost

Vanavond vernemen wij via onze nieuwswebsite kw.be het overlijden van Etienne Vanherck. Hij overleed aan de gevolgen van een slepende ziekte. Hij werd amper 69 jaar.
Het bericht catapulteert ons meteen terug naar de jaren zeventig, naar het Izegemse Sint-Jozefscollege waar hij als studiemeester van de hoogste jaren aan de slag was.

TARZAN
Tarzan werd hij genoemd. Waar de bijnaam Tarzan precies vandaan kwam? Hij zal het ongetwijfeld geweten hebben en het met veel gebaren en 'in vet' verteld hebben, maar wij weten het niet meer. Zijn imposante verschijning? Wellicht. Zijn stem? Allicht. Hij had een stem als een klok, met een rollende r, hij had - tegen wil en dank - gezag, maar deed daar zelden een beroep op.

ROKEN
Hij werd in 1972 tot priester gewijd en was dus een vrij jonge priester op het college. Maar hij was vooral een rebelse priester. Geen roomse boord, geen zwart kostuumpak, wel nog een stofjas... Hij was ook proost van de KSA in ons dorp en toen we KSA-leider werden, ko…

VADERDAG. Voor de laatste keer doe ik voor hem wat hij jarenlang voor mij deed...

Ze ligt hier voor me, de vensterenveloppe van de Federale Overheidsdienst Financiën. Uitgerekend op Vaderdag. Zijn naam erop en het adres waar hij intussen al meer dan een jaar niet meer woont. Er lagen er omstreeks deze tijd jarenlang talloze van die enveloppes bij hem, bij ons, thuis op tafel. Van mensen, die net als ik, er weing of geen kennis van hadden wat waar precies moest worden ingevuld.

Voor en na de komma Hij kon dat natuurlijk wel en hij had er ook altijd zin in. In gecijfer, zelfs tot ver na de komma. Wij strandden doorgaans al ruim voor we nog maar een komma konden vermoeden. Dat aangifteformulier, dat van hem en moeder, dat van kennissen en vrienden, dat van familie, dat was haast een leven lang zijn zorg. Terwijl wij seizoensgebonden leefden, leefde hij op het ritme van de aanslagjaren. Met terugwerkende kracht, haast. Ook dus nu weer, met dat aangifteformulier dat een jaar na zijn overlijden arriveert.

Koud zweetEn nu, op Vaderdag, ligt die mosterdgele vensterenvelop…

GESPANNEN. De langste dag: toch even gevreesd dat er geen einde aan kwam...

Het heeft niet veel gescheeld. Het zag er zelfs naar uit dat hetDat vandaag tot morgen liep. Zo lang duurde vandaag. Op zich niet vreemd, de kalender wist het op voorhand, het was de langste dag van het jaar. Maar het was wel de eerste keer dat er bijna geen einde aan kwam, toch niet vandaag. Zo lang als vandaag duurde de langste dag nooit eerder. Vermoeden wij. Waaraan dat ligt, zal onderwerp van onderzoek zijn, denken wij. Of we dat ook op rekening van de klimaatverandering kunnen plaatsen? Misschien wel. De tijden veranderen, dat weten we intussen, zo oud zijn we al, maar dat nu ook de tijd zelf op de loop is, dat zou wel eens een totaal nieuw gegeven kunnen zijn.
ging gebeuren.

Het was behoorlijk spannend dus. Je mag er niet aan denken wat de gevolgen hadden kunnen zijn als morgen te laat kwam omdat vandaag buiten alle proporties was blijven duren.Want dan zou gisteren op dit ogenblik voor een deel vandaag zijn geweest en waren wij door het verleden ingehaald. En daarop, zo leer…

GENOTEERD. "Consequent denken is iets voor mensen zonder verbeelding"

Voor de weekendeditie van De Morgen is 'Graafwerken Camps' bij Wim Opbrouck neergestreken. Daarin citeert de West-Vlaamse acteur Oscar Wilde. "Consequent denken is iets voor mensen zonder verbeelding". Die gedachte brengt hem rust, aldus Hugo Camps over Wim Opbrouck. "De vrijheid om niet altijd en overal consequent te moeten zijn, geeft ruimte aan twijfel en aan een ondefinieerbaar verlangen naar schoonheid. Inconsequentie voedt ook de estheet."

Ruimte, verbeelding, vrijheid

Hoe vaak, bedenken wij nadat we het gesprek in De Morgen lazen, zetten wij onszelf niet vast, raken we verstrikt in een web van zelf verzonnen én door anderen opgelegde consequenties , hoe vaak betonneren we onszelf niet of laten het door anderen doen met zogenoemde onwrikbare principes, hoe vaak laten wij ons de wet niet dicteren door tradities en gewoontes, waarvan we niet eens meer de oorsprong, laat staan de inhoud kennen...
Geef ons maar de verbeelding, de ruimte om vrij te denken e…

VERBIJSTERD. De wereld van de ondercategorieën of de verbazingwekkende eenvoud van Willy Naessens' wereldbeeld

Meedelen, daar had hij het niet moeilijk mee, zei hij donderdagavond in Reyers laat. Oost-Vlaams entrepreneur Willy Naessens, klein én met schulden begonnen, betaalt met plezier belastingen. "Als we belastingen betalen is het omdat we winst hebben gemaakt en als wij het goed hebben, mogen anderen het ook goed hebben. Alleen... ik heb het lastig met de ondercategorie", zei hij er in een gesprek met onder anderen professor De Grauwe, John Crombez en Björn Rzoska.
Ondercategorie? Ja, de ondercategorie. En wat of wie is dat? "De mensen die hun dopgeld op café zitten te verdrinken..." aldus Willy Naessens.

Klassesysteem
Kan het eenvoudiger? Een wereld in categorieën: een ondercategorie en een bovencategorie. Niet langer het klassesysteem, want daar zit je doorgaans met een lastige middenklasse. Nee, een boven- en een ondercategorie. Keep it simple! Waar kennen we dat van?
Anderzijds, het blijft verbazingwekkend hoe mensen als een Willy Naessens een ingenieus en tot op…

HERINNERD. NRC plaatst Thomas Blondeau in galerij van de 13 bijzondere mensen van wie afscheid werd genomen

Op haar Facebook-pagina brengt NRC een eerbetoon aan  13 bijzondere mensen van wie we noodgedwongen afscheid moesten nemen in 2013. Thomas Blondeau is één van die dertien. Hij prijkt er naast onder anderen Nelson Mandela, Lou Reed, Prins Friso,  Gerrit Krol, Margaret Thatcher en  Hugo Chávez. Met een citaat van Thomas Blondeau als kop van het eerbetoonstuk: “Ik wil best groots en meeslepend leven maar meestal heeft mijn trein gewoon vertraging.”
Hij overleed geheel onverwachts, door een hartslagaderbreuk. In een interview in nrc.next van het weekend ervoor stond nog beschreven hoe goed het met Thomas Blondeau ging: hij had, na een lange worsteling met liefdesverdriet, net een nieuwe vriendin. En zijn derde boek, pas verschenen, kreeg goede recensies. Collega’s en lezers en vrienden waren het erover eens. Met de dood van Blondeau ging een van de meest talentvolle en beloftevolle schrijvers van Nederland verloren.


Zijn gave om het bijzondere aan het alledaagse te verwoorden, met de no…

GEZIEN. UPDATE. Een geknipt jaar. Bakken knipsels over boeken en literatuur uitgeschud boven de zeef...

VERWONDERD. Geldt dat ook voor ons: ons geboortejaar als kwaliteitslabel?

De wafels steken al langer in de automaat, maar het was me pas vanmorgen opgevallen. Op de plastic verpakking  onder de merknaam vermeldt de wafelbakkerij een jaartal. "since 1963" staat er gedrukt. Kijk eens aan, dacht ik, dat bedrijf is jonger dan ik en voert zijn leeftijd aan als kwaliteitslabel. Want wat zou die wafelbakkerij met dat 'since 1963' anders willen zeggen? Wil zij ons wijzen op traditie? Op vasthoudendheid? Degelijkheid? "Het begon met één wafel en zie, 54 jaar later, bakken we ze nog altijd alsof het onze eerste wafels waren?" Wanneer zou Steg-Jola beslist hebben om zijn startjaar als label mee te geven? In 2013 naar aanleiding van zijn 50ste verjaardag?
We hebben er het gissen naar.


LEEFTIJD OF OUDERDOM En toen vroeg ik me af of het vermelden van zo'n jaartal hetzelfde effect heeft bij mensen. Kunnen wij ons geboortejaar inmiddels aanvoeren als kwaliteitslabel?
Sinds we de vijftig voorbij zijn, houden we ons in gezelschap gedeisd als h…

GEHULDIGD. Ereburger Tjok Dessauvage: de terugkeer naar de pure essentie



Hij onderbrak het gesprek twee keer. Eén keer om naar het spel van de witte strepen die vliegtuigen in de lucht schrijven te wijzen. Wat hij precies zei, weet ik niet meer. Tjok Dessauvage - die vandaag door de gemeente tot ereburger wordt 'benoemd' - had het over vormen en lijnen, denk ik. Maar dat hij een tijdlang zweeg, is me bijgebleven. Hij bleef staren en wijzen naar wat de 10 km hoog passerende vliegtuigen hadden getekend.

Potloodtoren

Een andere keer, we stonden bij hem thuis en keken door het venster in de richting van Rollegem-Kapelle. "Kijk, dat potloodtorentje van de kerk van Rollegem..." Dat potloodtorentje... nu hij het zei, zag ik het ook en zie ik het nog altijd. Het is ook een potlood, die toren van Rollegem. Ontelbare keren was ik er voorbijgereden, had ik er wellicht naar gekeken, maar pas wanneer Tjok me erop had gewezen, zag ik het ook, het potlood in die toren.
Ziende blind
Misschien is dat wel de essentie van het kunstenaarschap en zit he…