Doorgaan naar hoofdcontent

VASTGESTELD. Voor sommigen is die vluchtelingenstroom iets als een... meeuwenplaag?



Onze gouverneur zal er niet meteen aan hebben gedacht, maar zijn oproep om illegale vluchtelingen geen voedsel te bedelen, roept bij ons meteen het beeld op van borden aan de kust met het opschrift 'verboden meeuwen te voederen'.  We verdenken gouverneur Decaluwé er niet van dat hij het vluchtelingenprobleem wil herleiden tot iets als een zomerse meeuwenplaag. Daarvoor kennen we de man en zijn (ACW-) achtergrond te goed. Maar zijn oproep lokt ons wel in die richting en is daarom alleen al  laakbaar, vinden wij.

VALSE DUIDELIJKHEID
"De gouverneur is - over illegale vluchtelingen - tenminste duidelijk," wordt gezegd. Op het eerste gezicht kunnen we dat niet ontkennen. Overheden zijn - nu meer dan vroeger - vaker duidelijk in het stellen van wat niet mag. Minder duidelijk zijn ze doorgaans over wat wel moet ondernomen worden. De duidelijkheid van de gouverneur omtrent de opvang van illegalen aan onze kust is echter bij nader toezien een schijnduidelijkheid. Een valse duidelijkheid.

DRAAGVLAK
Want hoe wil die overheid van ons nu dat wij ons gedragen tegenover die vluchtelingenstroom? De opvang van vluchtelingen vergt van iedereen inspanningen, werd ons gezegd. Er moet - en dan komen doorgaans de grote woorden boven - een breed maatschappelijk draagvlak worden gecreëerd om die vluchtelingen optimaal op te vangen.
Maar diezelfde overheid wil nu dat we die vluchtelingen negeren, dat we de ogen sluiten voor hun miserie, voor hun honger, voor hun 'on-welzijn' en dat we de politie haar werk laten doen... Weg duidelijkheid, weg solidariteit, weg empathie...

PER DIRECT NAAR RIJSEL
Overigens... wat gebeurt er eigenlijk met die vluchtelingen die door de politie worden opgepakt? Hebben wij daar een duidelijk beeld van? Krijgen zij meer dan alleen het formulier met daarop  het bevel om ons grondgebied binnen de 24 uur te verlaten én een vrijgeleide om dat vanuit het station Brugge per trein richting Kortrijk-Rijsel te doen? In de trant van : laat de Fransen dat probleem maar oplossen...Want och God, wie zal het merken dat er in de buurt van Calais tien, twintig, honderd extra vluchtelingen stranden?

Niemand wil Calais-toestanden aan onze kust. Ook de gouverneur niet. Natuurlijk niet.  Want zo gaat dat met problemen: niemand wil ze. We weten altijd wat we niet willen.  Maar problemen blijven zelden uit de buurt door ze enkel niet te willen, wél door ze aan te pakken. Daarom gouverneur was het geen goed idee om mensen op te roepen om niets te ondernemen.  Integendeel. Zeg wat u als overheid wél kan doen om het probleem aan te pakken, zeg wat wij als bevolking kunnen doen en laat ons u zeggen wat we willen ondernemen, maar zeg niet dat uw bevolking zich niet menswaardig mag gedragen tegenover mensen die - zoals u het in ons West-Vlaams zei - op de tjool zijn. 




Populaire posts van deze blog

GESPANNEN. De langste dag: toch even gevreesd dat er geen einde aan kwam...

Het heeft niet veel gescheeld. Het zag er zelfs naar uit dat hetDat vandaag tot morgen liep. Zo lang duurde vandaag. Op zich niet vreemd, de kalender wist het op voorhand, het was de langste dag van het jaar. Maar het was wel de eerste keer dat er bijna geen einde aan kwam, toch niet vandaag. Zo lang als vandaag duurde de langste dag nooit eerder. Vermoeden wij. Waaraan dat ligt, zal onderwerp van onderzoek zijn, denken wij. Of we dat ook op rekening van de klimaatverandering kunnen plaatsen? Misschien wel. De tijden veranderen, dat weten we intussen, zo oud zijn we al, maar dat nu ook de tijd zelf op de loop is, dat zou wel eens een totaal nieuw gegeven kunnen zijn.
ging gebeuren.

Het was behoorlijk spannend dus. Je mag er niet aan denken wat de gevolgen hadden kunnen zijn als morgen te laat kwam omdat vandaag buiten alle proporties was blijven duren.Want dan zou gisteren op dit ogenblik voor een deel vandaag zijn geweest en waren wij door het verleden ingehaald. En daarop, zo leer…

VADERDAG. Voor de laatste keer doe ik voor hem wat hij jarenlang voor mij deed...

Ze ligt hier voor me, de vensterenveloppe van de Federale Overheidsdienst Financiën. Uitgerekend op Vaderdag. Zijn naam erop en het adres waar hij intussen al meer dan een jaar niet meer woont. Er lagen er omstreeks deze tijd jarenlang talloze van die enveloppes bij hem, bij ons, thuis op tafel. Van mensen, die net als ik, er weing of geen kennis van hadden wat waar precies moest worden ingevuld.

Voor en na de komma Hij kon dat natuurlijk wel en hij had er ook altijd zin in. In gecijfer, zelfs tot ver na de komma. Wij strandden doorgaans al ruim voor we nog maar een komma konden vermoeden. Dat aangifteformulier, dat van hem en moeder, dat van kennissen en vrienden, dat van familie, dat was haast een leven lang zijn zorg. Terwijl wij seizoensgebonden leefden, leefde hij op het ritme van de aanslagjaren. Met terugwerkende kracht, haast. Ook dus nu weer, met dat aangifteformulier dat een jaar na zijn overlijden arriveert.

Koud zweetEn nu, op Vaderdag, ligt die mosterdgele vensterenvelop…

VASTGESTELD. Over het succes van 'Ge zit nen echten Winkelnaore...'

Bijna, bijna  één op de vijf Winkelnaren - 506 daarnet om precies te zijn - is lid van de openbare Facebookgroep 'Ge zit nen echte Winkelnoare...' Dat is al geen klein groepje meer. Dat is - om het in termen van vijftig jaar geleden te hebben - meer dan een kerk vol.
De een na de ander - en we doen duchtig mee - halen herinneringen op om te staven dat we echte Winkelnaren zijn.  Ook voor andere gemeenten loopt het behoorlijk storm. De Roeselaarse groep haalt al meer dan 3.300 leden, bij voorbeeld.

Waar komt succes vandaan?

Van waar dat succes? Zou het kunnen dat het hieraan ligt: dat de inwoners van dorpen en steden als herkenbare groep meer verleden dan toekomst heeft?
Of komt  het omdat je in zo'n openbare groep nog eens dorps- of stadsgenoten ziet verschijnen, die je anders nog maar zelden tegenkomt?
Of gaat het om een unieke manier om herinneringen op te halen en om op die manier ons eigen geheugen weer op te frissen?

Thuiskomen

Het is in elk geval, wat ons betreft, een …

VERBIJSTERD. De wereld van de ondercategorieën of de verbazingwekkende eenvoud van Willy Naessens' wereldbeeld

Meedelen, daar had hij het niet moeilijk mee, zei hij donderdagavond in Reyers laat. Oost-Vlaams entrepreneur Willy Naessens, klein én met schulden begonnen, betaalt met plezier belastingen. "Als we belastingen betalen is het omdat we winst hebben gemaakt en als wij het goed hebben, mogen anderen het ook goed hebben. Alleen... ik heb het lastig met de ondercategorie", zei hij er in een gesprek met onder anderen professor De Grauwe, John Crombez en Björn Rzoska.
Ondercategorie? Ja, de ondercategorie. En wat of wie is dat? "De mensen die hun dopgeld op café zitten te verdrinken..." aldus Willy Naessens.

Klassesysteem
Kan het eenvoudiger? Een wereld in categorieën: een ondercategorie en een bovencategorie. Niet langer het klassesysteem, want daar zit je doorgaans met een lastige middenklasse. Nee, een boven- en een ondercategorie. Keep it simple! Waar kennen we dat van?
Anderzijds, het blijft verbazingwekkend hoe mensen als een Willy Naessens een ingenieus en tot op…

HERINNERD. NRC plaatst Thomas Blondeau in galerij van de 13 bijzondere mensen van wie afscheid werd genomen

Op haar Facebook-pagina brengt NRC een eerbetoon aan  13 bijzondere mensen van wie we noodgedwongen afscheid moesten nemen in 2013. Thomas Blondeau is één van die dertien. Hij prijkt er naast onder anderen Nelson Mandela, Lou Reed, Prins Friso,  Gerrit Krol, Margaret Thatcher en  Hugo Chávez. Met een citaat van Thomas Blondeau als kop van het eerbetoonstuk: “Ik wil best groots en meeslepend leven maar meestal heeft mijn trein gewoon vertraging.”
Hij overleed geheel onverwachts, door een hartslagaderbreuk. In een interview in nrc.next van het weekend ervoor stond nog beschreven hoe goed het met Thomas Blondeau ging: hij had, na een lange worsteling met liefdesverdriet, net een nieuwe vriendin. En zijn derde boek, pas verschenen, kreeg goede recensies. Collega’s en lezers en vrienden waren het erover eens. Met de dood van Blondeau ging een van de meest talentvolle en beloftevolle schrijvers van Nederland verloren.


Zijn gave om het bijzondere aan het alledaagse te verwoorden, met de no…

VERWONDERD. Geldt dat ook voor ons: ons geboortejaar als kwaliteitslabel?

De wafels steken al langer in de automaat, maar het was me pas vanmorgen opgevallen. Op de plastic verpakking  onder de merknaam vermeldt de wafelbakkerij een jaartal. "since 1963" staat er gedrukt. Kijk eens aan, dacht ik, dat bedrijf is jonger dan ik en voert zijn leeftijd aan als kwaliteitslabel. Want wat zou die wafelbakkerij met dat 'since 1963' anders willen zeggen? Wil zij ons wijzen op traditie? Op vasthoudendheid? Degelijkheid? "Het begon met één wafel en zie, 54 jaar later, bakken we ze nog altijd alsof het onze eerste wafels waren?" Wanneer zou Steg-Jola beslist hebben om zijn startjaar als label mee te geven? In 2013 naar aanleiding van zijn 50ste verjaardag?
We hebben er het gissen naar.


LEEFTIJD OF OUDERDOM En toen vroeg ik me af of het vermelden van zo'n jaartal hetzelfde effect heeft bij mensen. Kunnen wij ons geboortejaar inmiddels aanvoeren als kwaliteitslabel?
Sinds we de vijftig voorbij zijn, houden we ons in gezelschap gedeisd als h…

ERVAREN. We bezochten Leiden, lazen Christiaan Weijts en ineens verscheen Thomas Blondeau...

Leiden. We zouden bij onze terugkeer van Leeuwarden niet voorbij Leiden rijden. In de lokale boekhandels - en uitsluitend daar - verkopen ze immers de boekjes uit de Leidse Literaire Reeks. Eerder al opgezocht via de websites van de boekhandels, maar daar troffen we er maar één, soms twee werkjes uit de reeks van vier. Het meest recente boekje in de reeks is van Franca Treur.
Een ommetje voor Ilja L. Pfeijffer, Christiaan Weijts, Nico Dijkshoorn en Franca Treur: het is wel het minste wat we kunnen doen als we al helemaal naar het noorden van Nederland hebben gereisd. Bovendien wilden we het  beeld dat we van Leiden hebben uit de boeken van vooral Pfeijffer toetsen met de werkelijkheid.
Dat we er uitgerekend ook met wijlen Thomas Blondeau zouden worden geconfronteerd, daar hadden we niet op gerekend. Tot we 'Een verplaatsbaar feest' van Christiaan Weijts lazen, het derde boekje in de Leidse literaire reeks van (voorlopig) vier.


"VRIENDELIJK EN VILEIN" Ineens stond hi…

RIP. Ward Ruyslinck opende voor ons de poort naar de 'echte boeken'

Ward Ruyslinck is op 85-jarige leeftijd overleden. Een kolomberichtje in De Morgen, een driekwart pagina in De Standaard en een bericht op radio in het ochtendnieuws. De auteur leed al een tijd aan Alzheimer. Hij verbleef al een hele tijd in een rusthuis.
We waren intussen aardig bezig met hem te vergeten, denken wij.
De jonge generatie zal hem niet vergeten, ze hebben hem, vermoeden wij, nooit gekend. En vermoedelijk ook zijn boeken niet.
 Of dat jammer is, durven wij betwijfelen. Vlaanderen heeft voldoende hedendaagse auteurs aan wiens boeken de luttele leesminuten van de gemiddelde jonge Vlaming beter kunnen besteed worden.

 Volwassenafdeling

Voor ons was Ward Ruyslinck indertijd nochtans belangrijk. Hij bracht ons naar de 'grote', de 'echte' boeken. Hij was de eerste auteur uit de afdeling volwassenen van de Winkelse bibliotheek die wij lazen. 'Wierook en Tranen' was het eerste. En toen we het hadden gelezen, voelden we ons gelukkig dat we voortaan de Cor Ri…

GEDACHT. Pleidooi voor de herwaardering van de grijze stofjas...

Het wordt de hoogste tijd, vonden wij, voor de herwaardering van de grijze stofjas. Wat zegt u? Dat u zich niet kunt herinneren waar en wanneer u voor het laatst een stofjas zag? Dat willen we best aannemen. Wij moeten voor een laatste beeld ervan ook al heel diep terug, ergens in de achterkamers van ons geheugen.

EEN KEUKENRELIEK We dachten eraan toen we voor de zoveelste keer een smeulend kruimeltje tabak op ons overhemd lieten  reuzelen. Een gat in het hemd is dan niet meer te mijden. De voorbije drie weken hebben we zo vier overhemden naar de verdoemenis geholpen. Stoppen met roken is één optie, maar er is een andere: we halen de stofjas van onder het stof. Onze overhemden houden we probleemloos een dag lang netjes en gaten in een stofjas branden, dààr is meer voor nodig dan een kruimeltje tabak.

Nu weten we wel uit de geschiedenislessen dat ideeën sneller bedacht dan gerealiseerd worden. Zoek maar eens een stofjas. Niet meer te vinden. Wanneer is ie eigenlijk uit het zicht verdwen…

TERUGGEBLIKT. In Memoriam. Etienne Vanherck: rebelse priester, begeesterende proost

Vanavond vernemen wij via onze nieuwswebsite kw.be het overlijden van Etienne Vanherck. Hij overleed aan de gevolgen van een slepende ziekte. Hij werd amper 69 jaar.
Het bericht catapulteert ons meteen terug naar de jaren zeventig, naar het Izegemse Sint-Jozefscollege waar hij als studiemeester van de hoogste jaren aan de slag was.

TARZAN
Tarzan werd hij genoemd. Waar de bijnaam Tarzan precies vandaan kwam? Hij zal het ongetwijfeld geweten hebben en het met veel gebaren en 'in vet' verteld hebben, maar wij weten het niet meer. Zijn imposante verschijning? Wellicht. Zijn stem? Allicht. Hij had een stem als een klok, met een rollende r, hij had - tegen wil en dank - gezag, maar deed daar zelden een beroep op.

ROKEN
Hij werd in 1972 tot priester gewijd en was dus een vrij jonge priester op het college. Maar hij was vooral een rebelse priester. Geen roomse boord, geen zwart kostuumpak, wel nog een stofjas... Hij was ook proost van de KSA in ons dorp en toen we KSA-leider werden, ko…