VASTGESTELD. We zullen in 2016 nog meer op een knotwilg lijken dan we nu al doen...

Ze staan hier, vlakbij het huis. De ene eeuwenoud, de andere nog jong. Ze staan ook elders. En overal worden ze geknot. Beknot. Maar ze wijken niet. De knotwilgen. En hoe meer we er naar kijken, hoe meer we denken dat we erop gaan lijken.

VERANKERD
Hoe ouder, hoe breder we worden. Er is geen spiegel meer die ons van het tegendeel overtuigt. En hoe meer we ons beknot voelen, hoe sterker we ons verankeren. Volgend jaar voelen we ons nog dieper geworteld in dit leven en willen we nog standvastiger dan voorheen van geen wijken weten.

WISSEN
En we denken, als we bij storm en ontij naar ze kijken en zien hoe hun kruinen weigeren om te breken, omdat hun takken als wissen 'twijgzaam'  de weerbarstige wind uit de kruinen wuiven, we denken, nee, we hopen met diezelfde veerkracht overeind te blijven.

OUDEJAARSE PRENT
En net als die knotwilgen een wereld zijn voor honderden, duizenden kleine levens hopen we dat wij volgend jaar duizend en een dromen en gedachten in ons hoofd laten nestelen en kiemen...
Het lijkt ons nog niet eens zo'n slecht beeld voor een oudejaarse prentkaart, dat van de knotwilg. Om maar te zeggen, we maken van 2016 meteen het jaar van de knotwilg!

Reacties

Populaire posts van deze blog

GEZIEN. Over de tento Winkels van weleer in Winkel en over hoe ons geheugen als een fout afgestelde zeef werkt...