Doorgaan naar hoofdcontent

AFSCHEID. Vandaag namen we afscheid van vader...




 

“We mogen niet klagen”, zei vader wel eens, “we hebben een mooi leven gehad.”

Dat zei hij, vorige week nog. In Rustenhove. Waar hij, eindelijk, na zes weken ziekenhuis, voor het eerst samen met moeder was.

Niet meer thuis, maar thuis in Rustenhove. Hij was er gelukkig. Dat zei hij. Meer dan eens. Ook al wist hij dat voor wie in de herfst van zijn leven is, de nieuwe lente niet voor de winter komt.



Een mooi leven, dat wel, maar geen gemakkelijk. 



Want, vader, we herinneren ons...
... hoe je ooit die baby was die zijn jonge, knappe moeder verloor nog voor je haar kon zien,



... hoe je ooit dat kleine jongetje was dat met een bang hart en met angst in de ogen onder zijn bed ging schuilen en ineenkromp voor het gedreun van de tientallen overvliegende Britse bommenwerpers,



... hoe je als jonge knaap op zondagmiddag voor je vader urenlang op de uitkijk stond voor het neerstrijken van de duiven


... hoe je als trotse jonge klerk, winterdag-zomerdag, om vijf uur ’s morgens naar het station van Kortrijk fietste. In pak en met das. Altijd met das.



... en hoe je daarna als jonge vader van zomervakanties blokvakanties maakte en van de ouderlijke slaapkamer een studieruimte waarvan je de muren volhing met schema’s, koninklijke besluiten en wetteksten. Uit het wetboek der inkomstenbelastingen.





En we herinneren ons ook...

... hoe je er van hield om moeder te verrassen door ’s zaterdags voor dag en dauw in de groots mogelijke stilte het hele huis te kuisen. Met veel te veel schuim weliswaar en het moet gezegd, je maakte er geen wekelijkse gewoonte van. Het moest een verrassing blijven, zei je dan.



... en hoe je, tot wanhoop van moeder, jaarlijks garage en washok van plafond tot vloer onder de pluimen stak als je de meute kalkoenen ging slachten.

Of hoe we sukkelden bij het kortwieken van de kuikens van je siereendjes…



Het avontuur stak in kleine dingen en vooral thuis. Want je had een hekel aan reizen. Je was te graag thuis. Altijd in de buurt van moeder. Twee bureaus had je thuis, maar de stoel bleef er naderhand leeg:  je dossiers, de stapel aangiften van mensen die om hulp vroegen, je kranten en tijdschriften lagen op de tafel in de huiskamer. Je wou bij ons zijn.




En later, in de zomer van het leven, toen de kleinkinderen er waren, trokken zij met je mee naar de moestuin, in de serre, in je boomgaard, op d’hoogte. Ze waren gek van je en ze hielden van je. Je volgde ze op de voet… en zodra het kon via het internet. Die pc van je is net niet verhuisd naar Rustenhove…



En nu hoeft het niet meer.  Ineens, als de lente zich meldt, werd het in het holst van de nacht winterstil voor je.




Vader,


we hebben je nooit anders horen spreken dan met zachte stem

in een taal zonder uitroeptekens en met woorden zonder hoofdletters


niet dat je je op de vlakte hield, of afzijdig bleef voor wat wij zeiden of deden,


verre van en integendeel

je was voor ons en voor velen zo vaak de geduldige gulle gids

in dat ondoorzichtelijke doolhof van administraties en regelgevingen

waar wij doof en blind domweg tegen kasten en muren liepen;


Vader,


we hebben je nooit anders horen spreken dan met zachte stem

in een taal zonder gevloek en met woorden zonder leugens

voorzichtig waar nodig, scherp waar kon en altijd naar waarheid, 


mateloos  bezorgd om en wakend over gezondheid en geluk van moeder,

van ons en van de kleinkinderen;





Vader,

we hebben je – tegen moeder -  nooit anders horen spreken dan met zachte stem

in de taal van de liefde en met woorden vol vertrouwen.


We lazen, niet zonder afgunst, in het teder gebaar, in de twinkel van je blik,

in die schalkse glimlach of in die gekunstelde zoen
jullie unieke verhaal van een romance zonder eind;




Vader,

je zacht spreken wordt nu een stil gefluister,

waarnaar  wij, in lengte van dagen,

binnenskamers zullen blijven luisteren

+ Robert Gheysen 
19 november 1929 - 6 maart 2017

Populaire posts van deze blog

GEBOREN. Als onze dochter moeder wordt... welkom, kleine Georges!

IN MEMORIAM. Moeder, je leven was een milde mozaïek van het kleine, goede gebaar

VADERDAG. Voor de laatste keer doe ik voor hem wat hij jarenlang voor mij deed...

Ze ligt hier voor me, de vensterenveloppe van de Federale Overheidsdienst Financiën. Uitgerekend op Vaderdag. Zijn naam erop en het adres waar hij intussen al meer dan een jaar niet meer woont. Er lagen er omstreeks deze tijd jarenlang talloze van die enveloppes bij hem, bij ons, thuis op tafel. Van mensen, die net als ik, er weing of geen kennis van hadden wat waar precies moest worden ingevuld.

Voor en na de komma Hij kon dat natuurlijk wel en hij had er ook altijd zin in. In gecijfer, zelfs tot ver na de komma. Wij strandden doorgaans al ruim voor we nog maar een komma konden vermoeden. Dat aangifteformulier, dat van hem en moeder, dat van kennissen en vrienden, dat van familie, dat was haast een leven lang zijn zorg. Terwijl wij seizoensgebonden leefden, leefde hij op het ritme van de aanslagjaren. Met terugwerkende kracht, haast. Ook dus nu weer, met dat aangifteformulier dat een jaar na zijn overlijden arriveert.

Koud zweetEn nu, op Vaderdag, ligt die mosterdgele vensterenvelop…

HERINNERD. In Memoriam. Gabriël Gheysen, meester én een maestro con brio

Terpsichore. Daar moeten wij aan denken als we het overlijden vernemen van Meester Gabriël. De herinnering voert ons terug naar de Kortrijkse stadsschouwburg. Een zondagmiddag. Terpsichore is het keuzewerk waarmee de harmonie De Kunstvrienden op het provinciaal concours haar plaats in de hoogste afdeling verdedigt. Een werk van de onlangs overleden André Waignein.

BEMOEDIGENDE BLIK
De klarinetten zetten het stuk bijna - bijna - geluidloos in. De zenuwen zijn zo gespannen dat we ze van mekaar in de klank van onze klarinet horen. Onze dirigent Meester Gabriël voelt als geen ander de spanning, hij is een en al concentratie, maar  hij weet dat die 2de en 3de klarinetten niet al te zelfzeker en klankvast zullen beginnen.  Hij kent zijn pappenheimers. Een lichte bemoedigende blik volstaat, en hoor,  het lukt, we zijn vertrokken...


PASSIE, JA. MAAR BEHEERST
Geen show, geen wilde von Karajan-gestes, geen tirades, geen glamour. Daar paste hij met een zekere cool voor. Geduld, concentratie, gedr…

BEGREPEN. Gennez' voorstel voor schooldag van 8 tot 18 is minder waanzinnig dan het lijkt...

Er wordt nogal te keer gegaan tegen het voorstel van Caroline Gennez (SP.a) over die schooldag van 8 tot 18 uur. Ook mevrouw Van Hecke van het vrij onderwijs vindt het - zo lees ik in de kranten - maar niks. En dat verbaast me niet weinig.
Want uitgerekend dat vrije net was indertijd toch dé kampioen om kinderen en jongeren 'godganse' dagen binnen de schoolmuren vast te houden, neen?
Als wij eventjes uit ons vat nostalgie tappen, dan herinneren wij ons dat wij op het college 's ochtends om 8 uur werden verwacht en dat wij de poorten van datzelfde college 's avonds om precies 19 uur weer zagen openzwaaien om ons naar huis te laten fietsen. Van 8 tot 19 uur was dat dus.

Studie, studie, studie en studie

Lange dagen waren het. 's Winters vertrokken we in de duisternis, 's avonds keerden we in het donker huiswaarts. We waren minstens 12 uur van huis. Van halfacht, ten laatste tot half acht, ten vroegste.
Waarvoor we al die tijd van doen hadden? Studie. Er was studie v…

GEHOORD. Beeldend dialect: een huis gelijk een 'kwakkelmute'

We wisten niet eens meer dat het bestond, of beter, dat het had bestaan. Een kwartelkooi. In 't West-Vlaams ook wel eens kortweg 'kwakkelmute' genoemd. Wie denkt nu nog aan kwartels? Aan kwakkels worden we geregeld herinnerd, maar aan de volgens Van Dale 'verouderde en gewestelijke' variant kwakkel voor kwartel veel minder.

Kwartels
Maar vandaag doorkruist het woord ineens een gesprek. "De kwakkelmute is verkocht', zei iemand me vanochtend. 'De wat is verkocht?' De kwakkelmute, het huis ginds...'
Bedoeld was een villa in de buurt, daterend uit, naar we schatten, de jaren zestig. Met een rond torentje in de voorgevel.

Sympathie Leek dat nu op een kwartelkooi? Eigenlijk wel. We hebben het moeten opzoeken, want zo'n kwartelkooi zat heel ver aan de achterkant van ons geheugen. De vergelijking tussen de kooi en het huis hadden wij nog niet eerder gehoord. Waar de naam voor dat huis vandaan komt, wist men ons niet te vertellen. 'Wij noemden dat…

GESPANNEN. De langste dag: toch even gevreesd dat er geen einde aan kwam...

Het heeft niet veel gescheeld. Het zag er zelfs naar uit dat hetDat vandaag tot morgen liep. Zo lang duurde vandaag. Op zich niet vreemd, de kalender wist het op voorhand, het was de langste dag van het jaar. Maar het was wel de eerste keer dat er bijna geen einde aan kwam, toch niet vandaag. Zo lang als vandaag duurde de langste dag nooit eerder. Vermoeden wij. Waaraan dat ligt, zal onderwerp van onderzoek zijn, denken wij. Of we dat ook op rekening van de klimaatverandering kunnen plaatsen? Misschien wel. De tijden veranderen, dat weten we intussen, zo oud zijn we al, maar dat nu ook de tijd zelf op de loop is, dat zou wel eens een totaal nieuw gegeven kunnen zijn.
ging gebeuren.

Het was behoorlijk spannend dus. Je mag er niet aan denken wat de gevolgen hadden kunnen zijn als morgen te laat kwam omdat vandaag buiten alle proporties was blijven duren.Want dan zou gisteren op dit ogenblik voor een deel vandaag zijn geweest en waren wij door het verleden ingehaald. En daarop, zo leer…

In memoriam Godfried, een man met passie én overtuiging

We hadden in die dagen een bandopnemer thuis. Hij stond in het bureau van mijn vader. Boven de lade met banden waarop gecopieerde schlagers stonden, Duitse blaasmuziek en James Last-achtige melodieën. Een platendraaier kenden we, maar dan vooral van 'zien', elders, bij vrienden. Of bij Godfried. Die beschikte niet alleen over een platendraaier, maar ook over een versterker en een stel boxen die ervoor zorgden dat je je in een concertzaal waande als hij bij hem thuis een plaat draaide. Een orkestbewerking van Mussorgski's Schilderijententoonstelling kon hij doorheen het hele huis laten daveren. En bij het draaien van Webers klarinetconcerto hoorde je zo de sleutels van de klarinet bewegen. Alsof je naast de solist stond.
Open geest Het huis van Gdofried leende zich daar ook toe: het was een van die jaren eind-jaren-zestig villa's - alles gelijkvloers - met grote open ruimtes, waarin je je vrij kon bewegen, niet gehinderd door deuren. Met ramen die je een breed en open bee…

GETWIJFELD. Tegen beter weten in: er stak avontuur in die lintbebouwing

Er is heel veel tegen. Daarover zijn we het eens. Ze is van alle te. Te duur, te gevaarlijk, te lelijk, te ruimteverslindend... Over die lintbebouwing in onze dorpen en randsteden valt weinig positiefs te vertellen. Dat heeft onze Vlaamse Bouwmeester goed gezien. En toch, toch lag ze ons na aan het hart, die lintbebouwing. Nog altijd eigenlijk. Tegen beter wet
en in.

GRASLINT
"Een huis zonder land is een huis zonder eten." We horen het onze grootoom nog zeggen. Kan bijna niet anders, hij zei het haast elke dag. De oorlog, weet u wel. En daarna. "We kwamen bij valavond thuis van het werk, gooiden onze jas op de haag, namen de spade en  legden de akker in winterbedden...En 's zomers was het vroeg dag, we moesten met de oogst naar de vroegmarkt..."
De winters zijn intussen lang geen winters meer en nog maar weinigen onder ons zullen als ze het over winterbedden hebben hun akkers bedoelen. Grasland werden ze, die akkers. De een na de ander. Achter het straatlint tek…

TERUGGEBLIKT. In Memoriam. Etienne Vanherck: rebelse priester, begeesterende proost

Vanavond vernemen wij via onze nieuwswebsite kw.be het overlijden van Etienne Vanherck. Hij overleed aan de gevolgen van een slepende ziekte. Hij werd amper 69 jaar.
Het bericht catapulteert ons meteen terug naar de jaren zeventig, naar het Izegemse Sint-Jozefscollege waar hij als studiemeester van de hoogste jaren aan de slag was.

TARZAN
Tarzan werd hij genoemd. Waar de bijnaam Tarzan precies vandaan kwam? Hij zal het ongetwijfeld geweten hebben en het met veel gebaren en 'in vet' verteld hebben, maar wij weten het niet meer. Zijn imposante verschijning? Wellicht. Zijn stem? Allicht. Hij had een stem als een klok, met een rollende r, hij had - tegen wil en dank - gezag, maar deed daar zelden een beroep op.

ROKEN
Hij werd in 1972 tot priester gewijd en was dus een vrij jonge priester op het college. Maar hij was vooral een rebelse priester. Geen roomse boord, geen zwart kostuumpak, wel nog een stofjas... Hij was ook proost van de KSA in ons dorp en toen we KSA-leider werden, ko…