Doorgaan naar hoofdcontent

AFSCHEID. Vandaag namen we afscheid van vader...




 

“We mogen niet klagen”, zei vader wel eens, “we hebben een mooi leven gehad.”

Dat zei hij, vorige week nog. In Rustenhove. Waar hij, eindelijk, na zes weken ziekenhuis, voor het eerst samen met moeder was.

Niet meer thuis, maar thuis in Rustenhove. Hij was er gelukkig. Dat zei hij. Meer dan eens. Ook al wist hij dat voor wie in de herfst van zijn leven is, de nieuwe lente niet voor de winter komt.



Een mooi leven, dat wel, maar geen gemakkelijk. 



Want, vader, we herinneren ons...
... hoe je ooit die baby was die zijn jonge, knappe moeder verloor nog voor je haar kon zien,



... hoe je ooit dat kleine jongetje was dat met een bang hart en met angst in de ogen onder zijn bed ging schuilen en ineenkromp voor het gedreun van de tientallen overvliegende Britse bommenwerpers,



... hoe je als jonge knaap op zondagmiddag voor je vader urenlang op de uitkijk stond voor het neerstrijken van de duiven


... hoe je als trotse jonge klerk, winterdag-zomerdag, om vijf uur ’s morgens naar het station van Kortrijk fietste. In pak en met das. Altijd met das.



... en hoe je daarna als jonge vader van zomervakanties blokvakanties maakte en van de ouderlijke slaapkamer een studieruimte waarvan je de muren volhing met schema’s, koninklijke besluiten en wetteksten. Uit het wetboek der inkomstenbelastingen.





En we herinneren ons ook...

... hoe je er van hield om moeder te verrassen door ’s zaterdags voor dag en dauw in de groots mogelijke stilte het hele huis te kuisen. Met veel te veel schuim weliswaar en het moet gezegd, je maakte er geen wekelijkse gewoonte van. Het moest een verrassing blijven, zei je dan.



... en hoe je, tot wanhoop van moeder, jaarlijks garage en washok van plafond tot vloer onder de pluimen stak als je de meute kalkoenen ging slachten.

Of hoe we sukkelden bij het kortwieken van de kuikens van je siereendjes…



Het avontuur stak in kleine dingen en vooral thuis. Want je had een hekel aan reizen. Je was te graag thuis. Altijd in de buurt van moeder. Twee bureaus had je thuis, maar de stoel bleef er naderhand leeg:  je dossiers, de stapel aangiften van mensen die om hulp vroegen, je kranten en tijdschriften lagen op de tafel in de huiskamer. Je wou bij ons zijn.




En later, in de zomer van het leven, toen de kleinkinderen er waren, trokken zij met je mee naar de moestuin, in de serre, in je boomgaard, op d’hoogte. Ze waren gek van je en ze hielden van je. Je volgde ze op de voet… en zodra het kon via het internet. Die pc van je is net niet verhuisd naar Rustenhove…



En nu hoeft het niet meer.  Ineens, als de lente zich meldt, werd het in het holst van de nacht winterstil voor je.




Vader,


we hebben je nooit anders horen spreken dan met zachte stem

in een taal zonder uitroeptekens en met woorden zonder hoofdletters


niet dat je je op de vlakte hield, of afzijdig bleef voor wat wij zeiden of deden,


verre van en integendeel

je was voor ons en voor velen zo vaak de geduldige gulle gids

in dat ondoorzichtelijke doolhof van administraties en regelgevingen

waar wij doof en blind domweg tegen kasten en muren liepen;


Vader,


we hebben je nooit anders horen spreken dan met zachte stem

in een taal zonder gevloek en met woorden zonder leugens

voorzichtig waar nodig, scherp waar kon en altijd naar waarheid, 


mateloos  bezorgd om en wakend over gezondheid en geluk van moeder,

van ons en van de kleinkinderen;





Vader,

we hebben je – tegen moeder -  nooit anders horen spreken dan met zachte stem

in de taal van de liefde en met woorden vol vertrouwen.


We lazen, niet zonder afgunst, in het teder gebaar, in de twinkel van je blik,

in die schalkse glimlach of in die gekunstelde zoen
jullie unieke verhaal van een romance zonder eind;




Vader,

je zacht spreken wordt nu een stil gefluister,

waarnaar  wij, in lengte van dagen,

binnenskamers zullen blijven luisteren

+ Robert Gheysen 
19 november 1929 - 6 maart 2017

Populaire posts van deze blog

GESPANNEN. De langste dag: toch even gevreesd dat er geen einde aan kwam...

Het heeft niet veel gescheeld. Het zag er zelfs naar uit dat hetDat vandaag tot morgen liep. Zo lang duurde vandaag. Op zich niet vreemd, de kalender wist het op voorhand, het was de langste dag van het jaar. Maar het was wel de eerste keer dat er bijna geen einde aan kwam, toch niet vandaag. Zo lang als vandaag duurde de langste dag nooit eerder. Vermoeden wij. Waaraan dat ligt, zal onderwerp van onderzoek zijn, denken wij. Of we dat ook op rekening van de klimaatverandering kunnen plaatsen? Misschien wel. De tijden veranderen, dat weten we intussen, zo oud zijn we al, maar dat nu ook de tijd zelf op de loop is, dat zou wel eens een totaal nieuw gegeven kunnen zijn.
ging gebeuren.

Het was behoorlijk spannend dus. Je mag er niet aan denken wat de gevolgen hadden kunnen zijn als morgen te laat kwam omdat vandaag buiten alle proporties was blijven duren.Want dan zou gisteren op dit ogenblik voor een deel vandaag zijn geweest en waren wij door het verleden ingehaald. En daarop, zo leer…

VADERDAG. Voor de laatste keer doe ik voor hem wat hij jarenlang voor mij deed...

Ze ligt hier voor me, de vensterenveloppe van de Federale Overheidsdienst Financiën. Uitgerekend op Vaderdag. Zijn naam erop en het adres waar hij intussen al meer dan een jaar niet meer woont. Er lagen er omstreeks deze tijd jarenlang talloze van die enveloppes bij hem, bij ons, thuis op tafel. Van mensen, die net als ik, er weing of geen kennis van hadden wat waar precies moest worden ingevuld.

Voor en na de komma Hij kon dat natuurlijk wel en hij had er ook altijd zin in. In gecijfer, zelfs tot ver na de komma. Wij strandden doorgaans al ruim voor we nog maar een komma konden vermoeden. Dat aangifteformulier, dat van hem en moeder, dat van kennissen en vrienden, dat van familie, dat was haast een leven lang zijn zorg. Terwijl wij seizoensgebonden leefden, leefde hij op het ritme van de aanslagjaren. Met terugwerkende kracht, haast. Ook dus nu weer, met dat aangifteformulier dat een jaar na zijn overlijden arriveert.

Koud zweetEn nu, op Vaderdag, ligt die mosterdgele vensterenvelop…

VASTGESTELD. Over het succes van 'Ge zit nen echten Winkelnaore...'

Bijna, bijna  één op de vijf Winkelnaren - 506 daarnet om precies te zijn - is lid van de openbare Facebookgroep 'Ge zit nen echte Winkelnoare...' Dat is al geen klein groepje meer. Dat is - om het in termen van vijftig jaar geleden te hebben - meer dan een kerk vol.
De een na de ander - en we doen duchtig mee - halen herinneringen op om te staven dat we echte Winkelnaren zijn.  Ook voor andere gemeenten loopt het behoorlijk storm. De Roeselaarse groep haalt al meer dan 3.300 leden, bij voorbeeld.

Waar komt succes vandaan?

Van waar dat succes? Zou het kunnen dat het hieraan ligt: dat de inwoners van dorpen en steden als herkenbare groep meer verleden dan toekomst heeft?
Of komt  het omdat je in zo'n openbare groep nog eens dorps- of stadsgenoten ziet verschijnen, die je anders nog maar zelden tegenkomt?
Of gaat het om een unieke manier om herinneringen op te halen en om op die manier ons eigen geheugen weer op te frissen?

Thuiskomen

Het is in elk geval, wat ons betreft, een …

VERBIJSTERD. De wereld van de ondercategorieën of de verbazingwekkende eenvoud van Willy Naessens' wereldbeeld

Meedelen, daar had hij het niet moeilijk mee, zei hij donderdagavond in Reyers laat. Oost-Vlaams entrepreneur Willy Naessens, klein én met schulden begonnen, betaalt met plezier belastingen. "Als we belastingen betalen is het omdat we winst hebben gemaakt en als wij het goed hebben, mogen anderen het ook goed hebben. Alleen... ik heb het lastig met de ondercategorie", zei hij er in een gesprek met onder anderen professor De Grauwe, John Crombez en Björn Rzoska.
Ondercategorie? Ja, de ondercategorie. En wat of wie is dat? "De mensen die hun dopgeld op café zitten te verdrinken..." aldus Willy Naessens.

Klassesysteem
Kan het eenvoudiger? Een wereld in categorieën: een ondercategorie en een bovencategorie. Niet langer het klassesysteem, want daar zit je doorgaans met een lastige middenklasse. Nee, een boven- en een ondercategorie. Keep it simple! Waar kennen we dat van?
Anderzijds, het blijft verbazingwekkend hoe mensen als een Willy Naessens een ingenieus en tot op…

HERINNERD. NRC plaatst Thomas Blondeau in galerij van de 13 bijzondere mensen van wie afscheid werd genomen

Op haar Facebook-pagina brengt NRC een eerbetoon aan  13 bijzondere mensen van wie we noodgedwongen afscheid moesten nemen in 2013. Thomas Blondeau is één van die dertien. Hij prijkt er naast onder anderen Nelson Mandela, Lou Reed, Prins Friso,  Gerrit Krol, Margaret Thatcher en  Hugo Chávez. Met een citaat van Thomas Blondeau als kop van het eerbetoonstuk: “Ik wil best groots en meeslepend leven maar meestal heeft mijn trein gewoon vertraging.”
Hij overleed geheel onverwachts, door een hartslagaderbreuk. In een interview in nrc.next van het weekend ervoor stond nog beschreven hoe goed het met Thomas Blondeau ging: hij had, na een lange worsteling met liefdesverdriet, net een nieuwe vriendin. En zijn derde boek, pas verschenen, kreeg goede recensies. Collega’s en lezers en vrienden waren het erover eens. Met de dood van Blondeau ging een van de meest talentvolle en beloftevolle schrijvers van Nederland verloren.


Zijn gave om het bijzondere aan het alledaagse te verwoorden, met de no…

VERWONDERD. Geldt dat ook voor ons: ons geboortejaar als kwaliteitslabel?

De wafels steken al langer in de automaat, maar het was me pas vanmorgen opgevallen. Op de plastic verpakking  onder de merknaam vermeldt de wafelbakkerij een jaartal. "since 1963" staat er gedrukt. Kijk eens aan, dacht ik, dat bedrijf is jonger dan ik en voert zijn leeftijd aan als kwaliteitslabel. Want wat zou die wafelbakkerij met dat 'since 1963' anders willen zeggen? Wil zij ons wijzen op traditie? Op vasthoudendheid? Degelijkheid? "Het begon met één wafel en zie, 54 jaar later, bakken we ze nog altijd alsof het onze eerste wafels waren?" Wanneer zou Steg-Jola beslist hebben om zijn startjaar als label mee te geven? In 2013 naar aanleiding van zijn 50ste verjaardag?
We hebben er het gissen naar.


LEEFTIJD OF OUDERDOM En toen vroeg ik me af of het vermelden van zo'n jaartal hetzelfde effect heeft bij mensen. Kunnen wij ons geboortejaar inmiddels aanvoeren als kwaliteitslabel?
Sinds we de vijftig voorbij zijn, houden we ons in gezelschap gedeisd als h…

ERVAREN. We bezochten Leiden, lazen Christiaan Weijts en ineens verscheen Thomas Blondeau...

Leiden. We zouden bij onze terugkeer van Leeuwarden niet voorbij Leiden rijden. In de lokale boekhandels - en uitsluitend daar - verkopen ze immers de boekjes uit de Leidse Literaire Reeks. Eerder al opgezocht via de websites van de boekhandels, maar daar troffen we er maar één, soms twee werkjes uit de reeks van vier. Het meest recente boekje in de reeks is van Franca Treur.
Een ommetje voor Ilja L. Pfeijffer, Christiaan Weijts, Nico Dijkshoorn en Franca Treur: het is wel het minste wat we kunnen doen als we al helemaal naar het noorden van Nederland hebben gereisd. Bovendien wilden we het  beeld dat we van Leiden hebben uit de boeken van vooral Pfeijffer toetsen met de werkelijkheid.
Dat we er uitgerekend ook met wijlen Thomas Blondeau zouden worden geconfronteerd, daar hadden we niet op gerekend. Tot we 'Een verplaatsbaar feest' van Christiaan Weijts lazen, het derde boekje in de Leidse literaire reeks van (voorlopig) vier.


"VRIENDELIJK EN VILEIN" Ineens stond hi…

AFSCHEID. Oud-leraar en priester Luc Suys - classicus, KSA-'heemkundige' en schilder - is niet meer

Vanavond liep het bericht van het bisdom binnen dat Luc Suys in Lauwe was overleden. We werden met de slag terug gekatapulteerd naar... september 1970, naar het Sint-Jozefscollege in Izegem, meer bepaald naar de klaslokalen boven de garages, vlak naast de sportzaal en in de onmiddellijke nabijheid van de collegekapel. De zesde Latijnse B.

LATIJNSE WOORDJES Daar gaf hij ons, als leraar Latijn, dagelijks de lijst met 10 Latijnse woordjes die we uit het hoofd moesten leren. Elke dag ook overhoring, op een half blaadje gelijnd papier. Voornaam, naam, datum en - ik vermoed, maar ben het niet zeker - de vermelding JMJ, die stond voor Jezus Maria Jozef. En vervolgens 10 woordjes, een selectie uit de 10 van daags voordien en uit de reeksen van de dagen  ervoor. Een intensieve methode, maar met resultaat. De Woordenlijst was ook een prachtig, stevig uitgegeven boek van de intussen verdwenen uitgeverij Desclée De Brouwer uit Brugge. Negen uur per week.

SCHOOLAGENDA De resultaten van de overhorin…

RIP. Ward Ruyslinck opende voor ons de poort naar de 'echte boeken'

Ward Ruyslinck is op 85-jarige leeftijd overleden. Een kolomberichtje in De Morgen, een driekwart pagina in De Standaard en een bericht op radio in het ochtendnieuws. De auteur leed al een tijd aan Alzheimer. Hij verbleef al een hele tijd in een rusthuis.
We waren intussen aardig bezig met hem te vergeten, denken wij.
De jonge generatie zal hem niet vergeten, ze hebben hem, vermoeden wij, nooit gekend. En vermoedelijk ook zijn boeken niet.
 Of dat jammer is, durven wij betwijfelen. Vlaanderen heeft voldoende hedendaagse auteurs aan wiens boeken de luttele leesminuten van de gemiddelde jonge Vlaming beter kunnen besteed worden.

 Volwassenafdeling

Voor ons was Ward Ruyslinck indertijd nochtans belangrijk. Hij bracht ons naar de 'grote', de 'echte' boeken. Hij was de eerste auteur uit de afdeling volwassenen van de Winkelse bibliotheek die wij lazen. 'Wierook en Tranen' was het eerste. En toen we het hadden gelezen, voelden we ons gelukkig dat we voortaan de Cor Ri…

GEDACHT. Pleidooi voor de herwaardering van de grijze stofjas...

Het wordt de hoogste tijd, vonden wij, voor de herwaardering van de grijze stofjas. Wat zegt u? Dat u zich niet kunt herinneren waar en wanneer u voor het laatst een stofjas zag? Dat willen we best aannemen. Wij moeten voor een laatste beeld ervan ook al heel diep terug, ergens in de achterkamers van ons geheugen.

EEN KEUKENRELIEK We dachten eraan toen we voor de zoveelste keer een smeulend kruimeltje tabak op ons overhemd lieten  reuzelen. Een gat in het hemd is dan niet meer te mijden. De voorbije drie weken hebben we zo vier overhemden naar de verdoemenis geholpen. Stoppen met roken is één optie, maar er is een andere: we halen de stofjas van onder het stof. Onze overhemden houden we probleemloos een dag lang netjes en gaten in een stofjas branden, dààr is meer voor nodig dan een kruimeltje tabak.

Nu weten we wel uit de geschiedenislessen dat ideeën sneller bedacht dan gerealiseerd worden. Zoek maar eens een stofjas. Niet meer te vinden. Wanneer is ie eigenlijk uit het zicht verdwen…